[TVXQ-Fic] There's somethin' about medicine [YunJae-NC17]
posted on 07 Mar 2009 20:20 by rikusama in MyFicฟิกเรื่องนี้เขียนไว้นานโขแล้วแต่ไม่ได้แปะซักที ไหนๆวันนี้ก็มาอั๊ฟข่าวแล้วก็โพสไปด้วยเลยแล้วกันค่า
ชื่อเรื่อง:: "There's somethin' about medicine"
คู่ :: ยุนแจ
ประเภทของฟิก :: RPS, One shot
เนื่อหาฟิก :: โรแมนติก, ตลก
เรท :: NC-17
เขียนโดย :: Rikusama
ข้อควรระวัง :: มันYอย่างแรง เพราะฉะนั้นถ้าคนที่หลงเข้ามาแล้วไม่ชอบเนื้อหาความรักระหว่างชายกับชายก็ปิดไปได้เลยค่ะ เราไม่อยากได้ยินใครมาว่าคู่นี้ค่ะ
Noted :: เป็นโครงเรื่องที่เราดัดแปลงมาจากฟิก FMA ของเราเองนี่แลค่ะ เพราะงั้นถ้าอ่านแล้วคุ้นแสดงว่าท่านเคยเป็นแฟนฟิกฮางะเร็นของเรา ฮ่าๆ
--------------------------------------------------
MUST READ :: มันเป็นเรื่องของยุนกับแจสมัยยังไม่ได้เดบิวท์นะจ๊ะ อายุประมาน16ปี อยู่ในช่วงเทรนและยังเรียนหนังสืออยู่เลย แล้วก็ทั้งสองคนนี้เป็นรูมเมทกันที่บ้านพักด้วย ฮึๆ เอาล่ะถ้าเข้าใจตรงกันแล้วก็ไปอ่านได้เลยค่า
"..." คำพูด
//...// ความคิด
*There's somethin' about medicine*
ความหนาวเย็นของอากาศยามที่เกล็ดหิมะสีขาวกำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนักทำให้ร่างที่ยืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่างกระชับผ้าพันคอสีน้ำตาลเข้มเพื่อเพิ่มความอบอุ่น คิมแจจุงยกมือขาวซีดขึ้นปาดไอน้ำที่เกาะติดกระจกจนกลายเป็นฝ้าสีขาวออก ร่างบางนึกเป็นห่วงคนๆหนึ่งขึ้นมาจับใจ ค่ำป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเงาเจ้าของใบหน้ายิ้มแย้มรับกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มและเส้นผมตัดสั้นสีดำธรรมชาติส่องประกาย 'ชอง ยุนโฮ' ผู้เป็นรูมเมทของเขาเลย
"นายมัวทำอะไรอยู่นะ.." ดวงตาสีราตรีกาลมองผ่านกระจกที่เริ่มกลายเป็นสีขุ่นอีกครั้งหลังจากใช้มือปาดออกได้ไม่นาน "บอกแล้วว่าไม่ต้องก็ได้.." นิ้วเรียวเล็กสั่นเครือเล็กน้อย ดวงหน้าสวยฉายแววกังวลขณะนึกไปถึงตอนกำลังเดินกลับบ้านพร้อมกับยุนโฮ
..
.
"..ให้ตาย.." แจจุงยืนนิ่ง มือเล็กกุมหน้าผากบีบขมับเหมือนเป็นการลงโทษตัวเอง ทำให้คนข้างๆอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรหรือเปล่า แจจุง.."
"ฉันลืมเนื้อเพลงที่ต้องเขียนส่งครูฝึกไว้ที่บริษัทน่ะสิ.." ร่างบางแทบอยากจะทุบกะโหลกตัวเองตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ของสำคัญแบบนี้ทำไมเขาถึงลืมได้นะ
"เนื้อเพลง.." ร่างสูงยกนิ้วขึ้นมาเกาแก้มสองสามครั้ง "ที่ครูเขาสั่งที่ให้พวกเราไปหัดเขียนมาน่ะเหรอ"
"อื้อ..นั่นแหละ" ร่างบางพยักหน้า "ส่งมะรืนนี้แล้วด้วย...ถ้าหายไปล่ะฉันตายแน่"
คิ้วเรียวสวยที่ขมวดกันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ทำให้เด็กหนุ่มตัวสูงกว่ารู้สึกได้ถึงความกังวลที่แฝงออกมา
"เดินอีกไม่กี่นาทีก็ถึงบ้านแล้ว...เอางี้นะ.." ดวงหน้าหล่อเหลายิ้ม "ฉันจะกลับไปเอาเนื่อเพลงนั่นให้นายเอง...นายไปรอที่บ้านได้เลยนะ"
"เดี๋ยวสิยุนโฮ!! ไม่ต้องก็ได้หิมะมัน..." แจจุงได้แต่กลืนคำพูดที่เอ่ยออกไปไม่หมดกลับลงคอ ดวงตาคู่สวยมองตามแผ่นหลังของร่างสูงที่วิ่งห่างออกไปจนไกลลับตา.. "หิมะมัน...กำลังจะตกแล้วแท้ๆ..."
..
.
เสียงกุกกักของลูกบิดประตูดังมากพอที่จะทำให้คนตัวเล็กตื่นจากภวังค์ เขาก้าวเร็วๆไปที่ประตูประจวบกับตอนที่มือใหญ่ของคนที่กำลังนึกถึงเมื่อสักครู่กำลังดันประตูให้ปิดลง
"ยุนโฮ!!" ร่างบางร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง เขายังคลายความกังวลไม่ได้เท่าไหร่นักเมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวและเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่ตามเส้นผมสีดำของคนตัวสูงกว่า
"เอ่อนี่.." ยุนโฮยื่นม้วนกระดาษที่ถือเอาไว้ให้คนตรงหน้า ฟันซี่คมพยายามขบกันเพื่อไม่ให้ริมฝีปากสั่นเครือ "เนื้อเพลงของนาย..ฉันหาเจอแล้ว..พอดีเจ้าหน้าที่เขา.."
"ขอบคุณมากนะยุนโฮ.." แจจุงวางเนื้อเพลงที่ 'เคย' เป็นของสำคัญไว้ที่โต๊ะข้างประตูอย่างไม่ใส่ใจนัก มือเล็กดึงผ้าพันคอสีน้ำตาลเข้มที่คอตนเองขึ้นไปพันให้ร่างสูงอย่างรวดเร็ว "แต่คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ.."
"ทำไมล่ะแจจุง.." เด็กหนุ่มตัวสูงกว่ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ "ทั้งที่เนื้อเพลงนี่สำคัญกับนายมากแท้ๆ"
"เจ้าบ้า!!" ทั้งที่ริมฝีปากอิ่มสวยสบถคำด่าแต่การกระทำที่แสดงออกมาดูเหมือนจะตรงกันข้าม วงแขนเล็กยกขึ้นสวมกอดแผ่นหลังแกร่ง ฝังใบหน้าเรียวลงบนแผ่นอกกว้างจนแก้มเนียนใสรู้สึกได้ถึงไอเย็นจากเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่ชื้นแฉะไปด้วยหยาดน้ำแข็ง "ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหน.."
เพราะว่าเราเป็นเพื่อนรักกัน..
ถึงฉันจะรู้สึกมากกว่านั้นก็ตามที..
ยุนโฮยืนแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากได้รูปจะคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน "อื้อ..รู้สิ.." มือใหญ่ลูบเส้นผมสีราตรีกาลนุ่มสลวยราวแพรไหมแผ่วเบา "ได้ฟังนายพูดแค่นี้...ฉันก็ไม่อยากได้ยินคำๆนี้จากใครอีกแล้ว.."
“........”
ยุนโฮ..?
นายกำลังพูดอะไร..?
"......." นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมาช้าๆ ใบหน้าคมสันค่อยๆโน้มลงต่ำจนริมฝีปากได้รูปแทบจะสัมผัสกับริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่าย ซึ่งแจจุงก็ได้แต่ยืนอึ้ง แต่แล้วร่างกายที่ถูกทรมานจากความหนาวเย็นของหิมะภายนอกก็ยากที่จะทานทนพิษไข้ที่เริ่มคุกคามได้ ยุนโฮจึงฟุบใบหน้าลงบนหัวไหล่บางแทน
"ยุนโฮ!!" แจจุงตกใจ รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนที่เป่ารดอยู่ที่ต้นคอ มือเล็กพยายามประคองคนตัวใหญ่กว่าให้ยืนขึ้น แต่ด้วยความที่ตั้งตัวไม่ทันคนทั้งคู่จึงล้มลงไปด้วยกันอย่างช่วยไม่ได้
"ฉัน.." ร่างสูงหายใจหอบถี่ "ขอโทษนะ.."
"ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น" คนตัวเล็กกว่าปราม ยกวงแขนแกร่งขึ้นพาดไหล่บางพลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล "ฉันจะพานายไปนอนที่เตียง.."
..
.
"ทำไมถึงตัวร้อนขนาดนี้นะ.." แจจุงมองดูร่างที่นอนเพ้อเพราะพิษไข้อย่างไม่รู้สึกตัว "ขอโทษนะยุนโฮ..เพราะฉันแท้ๆเลย.." มือบางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นของร่างตรงหน้าช้าๆพลางดึงออกอย่างระมัดระวัง.. ถ้าไม่ถอดออกต้องเป็นปวดบวมแน่ๆ..
"กินยาไหวไหมยุนโฮ.." คนตัวเล็กถาม แต่เขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังพูดอยู่กับกำแพง เพราะเด็กหนุ่มตัวสูงกว่าเอาแต่ละเมอเพ้อจนฟังไม่ได้ศัพท์ แลดูน่าเห็นใจยิ่งนัก
"คงจะทรมานสินะ.." แจจุงมองยาที่อยู่ในมือ "ช่วยไม่ได้แฮะ.."
ร่างเล็กรินยาใส่ปากพอประมาณ ก่อนขึ้นไปคร่อมร่างที่นอนไม่ได้สติ ริมฝีปากอิ่มสวยประทับลงกับริมฝีปากได้รูปของอีกฝ่ายพลางป้อนยาช้าๆ
"!!!!!!"
ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อรู้สึกได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่รั้งต้นคอระหงไว้ ในขณะที่มืออีกข้างก็ลูบไล้ผิวกายเขาราวกับตั้งใจ "อ่ะ..ยุนโฮ!! เดี๋ยวก่อน อื้อออ~"
ร่างสูงพลิกกายขึ้นมาอยู่ด้านบน ริมฝีปากหนานุ่มบดเบียดจูบดูดดึงริมฝีปากล่างแผ่วเบา ลิ้นร้อนสอดเข้าไปเล็มเนื้ออ่อนนุ่มก่อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นบางเป็นการหยอกเย้า
"ยุนโฮ.. น..นายกำลังไม่มีสตินะ อ๊ะ!!" ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วกร้านกำลังบีบเค้นยอดยกสีชมพูนุ่มจนตั้งแข็ง สองมือหยาบเลื่อนลงต่ำปลดปมเชือกกางเกงวอร์มสีชมพูอ่อน กอบกุมแก่นเนื้อนุ่มที่ซ่อนอยู่ด้านในจนเริ่มแข็งขืน "ห...หยุดนะ~" คนตัวเล็กพยายามกลั้นไม่ให้คำพูดที่ออกมาแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง
"ฉันรักนาย..."
"........"
ร่างบางนอนตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำที่เด็กหนุ่มตัวสูงกว่าเพ้อออกมา..
เพราะว่าไม่ได้สติถึงได้พูดออกมาหรือเปล่านะ
"หยะ..ยุนโฮ...?"
"ฉันรักนายนะ..แจจุง...อือออ.." เสียงหอบหายใจเพราะพิษไข้ที่พร่ำบอกแต่คำรักทำให้ร่างบางเริ่มใจอ่อนกับคนป่วยอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้ วงแขนเล็กโอบกอดรอบลำคอและแผ่นหลังแกร่ง ลูบไล้กล้ามเนื้อได้ส่วนอย่างเผลอไผล ปล่อยให้ร่างสูงเชยชมร่างของตนเองต่อไปจนเสียงกรีดร้องแห่งความสุขต่างดังสอดผสานกันตลอดทั้งคืน..
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
จิ๊บ จิ๊บ..
"ยุนโฮ ตื่นได้แล้ว.." ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวนั่งลงข้างเตียงซึ่งยังคงมีร่องรอยของการกระทำทั้งหลายทั้งปวงเมื่อคืน
ดวงหน้าสวยชาวาบ สะบัดหน้าเพื่อขับไล่ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ตรงแก้ม เขาแตะมือที่หน้าผากมนของคนที่ยังคงเคลิ้มหลับ "ไข้ลดแล้วนี่นา.."
"อืมมม..." เปลือกตาที่บดบังดวงตาสีน้ำตาลเข้มขยับขึ้นอย่างเชื่องช้าและมึนงง "แจจุง...?"
"ไปกินโจ๊กได้แล้ว อ้อแล้วก็กินยาซะด้ว.." แจจุงหน้าแดง นึกอยากฆ่าตัวตายขึ้นมาจับใจ เมื่อคิดไปถึงต้นเหตุของเรื่องเมื่อคืน "ไอ้ยาบ้า.."
"ยา..?" ยุนโฮเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววซื่อเสียจนคนมองเริ่มใจไม่สู้ดี "ฉันเป็นอะไรไปเหรอ.."
"ก็ไม่สบายน่ะสิ!!" ร่างเล็กยื่นใบหน้านวลเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่น "อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้น่ะเมื่อคืน!!?"
"เมื่อคืน.." ริมฝีปากได้รูปยิ้มแหย ยกมือขึ้นเกาศีรษะจนเส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วดูไม่เป็นทรงยิ่งกว่าเก่า "เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเหรอ..?"
"ไอ้บ้ายุนโฮ!!!!!!!" ร่างบางโยนผ้าห่มผืนหนักอึ้งใส่ร่างที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแรง จนมันแลดูคล้ายกองเศษผ้าขนาดใหญ่ "ไปกินโจ๊กซะ ฉันจะไปเรียน!!" ว่าแล้วก็เดินปึงปังออกไปโดยไม่สนใจคนข้างหลังอีกเลย
"โมโหอะไรของเขานะ...- -.." เด็กหนุ่มตัวสูงกว่าครุ่นคิดกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ เขาทำอะไรผิดหรือเปล่านะ อีกฝ่ายถึงดูโมโหขนาดนั้น "ก็มันจำไม่ได้จริงๆนี่นา.."
..
.
ภาพของใบหน้าหล่อเหลายามประทับจูบตามเรือนร่าง สอดผสานกับเสียงครางทุ้มเสนาะหู และวงแขนแกร่งที่โอบกอดเขาไว้ ทำให้แจจุงเรียนไม่รู้เรื่องเลยสักวิชา
เขาถูกอาจารย์ทำโทษให้ไปทำความสะอาดชั้นหนังสือที่ห้องสมุดโทษฐานเอาแต่เหม่อในวิชาคหกรรม
"เพราะเจ้าบ้านั่นแท้ๆเลย!!" ร่างบางออกแรงถูหนังสืออย่างแรง ไม่ใส่ใจว่าจะทำให้ปกหนังสือ 'กลศาสตร์' ที่เก่าค่ำครึขาดเป็นรอยโหว่ "ทำให้คนเขาวุ่นวายใจขนาดนี้ยังจะมีหน้ามาบอกอีกว่าจำไม่ได้!!!"
"ฮ๊าดดดดเช่ยยย!!!!" เสียงจามของยุนโฮดังขึ้นอย่างแรงจนชามโจ๊กแทบจะตกลงมาแตก เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่เมื่อนึกถึงสีหน้าของคนร่างบางเมื่อเช้า ริมฝีปากได้รูปยิ้มๆน้อยราวกับไม่ใส่ใจว่าจะมีใครบางคนกำลังกร่นด่า คนป่วยซดโจ๊กรสชาติเยี่ยมฝีมือคนตัวเล็กต่อจนหมดถ้วย ซึ่งเป็นมื้อที่สองของวันนี้แล้ว "เอาไว้กลับมาค่อยถามก็ได้ว่าเมื่อคืนมีอะไร.."
"คิม แจ จุง !!!" บรรณารักษ์สาวท้าวเอวที่ถูกเข็มขัดรัดจนคอดอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีดำที่เปลือกตาเต็มไปด้วยอายส์แชโดว์สีเขียวมองลอดกรอบแว่นไปยังชั้นที่หนังสือขาดเป็นแถบ "เธอจะทำความสะอาดหรือจะทำให้มันพังพินาศกันแน่หา!!"
"ขอโทษครับ.." ร่างบางก้มหน้าก้มตา นึกโกรธคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ขึ้นมาอีกเป็นเท่าตัว
"ครูคงต้องให้เธอไปทำอย่างอื่นแทนแล้วล่ะ" ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงกระตุกยิ้ม "ล้างส้วมเป็นไงจ๊ะ"
"หา!!!! แต่อาจารย์ครับ!!..ผม.."
"ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งสิ้น!!" เธอกรีดนิ้วเรียวผอมไปยังห้องน้ำข้างห้องสมุด พลางคลี่ยิ้ม ซึ่งแจจุงเห็นว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เสแสร้งเป็นที่สุด "ล้างเสร็จแล้วเชิญกลับบ้านได้ตามสบายนะจ๊ะ"
ร่างบางกำมือที่แอบไว้ด้านหลังแน่น
"ครับ.."
//..คอยดูนะยุนโฮ นายต้องชดใช้!!..//
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ยุนโฮเงยหน้าจากหนังสือฮัพคิโด้ที่อ่านค้างไว้เมื่อได้ยินเสียงดันประตูปิด ดวงหน้าหล่อเหลาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าดวงตาสีราตรีกาลกำลังวาวโรจน์และจ้องเขม็งมาที่เขา "เอ่อ..กลับมาแล้วเหรอ" ร่างสูงโปร่งยิ้มแหย เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ถลึงตาใส่ไม่ตอบอะไรเลย "กินข้าวเลยไหมแจจุ.... เฮ้ย! แจจุงเดี๋ยว!!!" ร่างสูงเบิกตากว้าง ตั้งตัวไม่ทันเมื่อคนตัวเล็กกว่ากระโจนขึ้นคร่อมร่างเขาพร้อมกับดึงทึ้งกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยใดๆทั้งสิ้น
"นายลืมได้ยังไงกัน!!!" ร่างบางปลดกระดุมที่กางเกงขายาวสีดำของอีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ มือเล็กกอบกุมสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในจนร่างสูงสะดุ้งสุดตัว "ด..เดี๋ยว..ลืมอะไร อ๊ะ!!"
.
.
.
ขออณุญาตตัดฉากNCออกนะคะ แหะๆ แฟนฟิกเราน่าจะรู้ดีว่าอีริคุไม่เคยลงฟิกเรทโดยตรงเพราะกลัวบล็อกโดนแบน ต้องโหลดอ่านเอาอย่างเดียว เพราะงั้นไปโหลดอ่านกันต่อได้เลยค่า
http://www.megaupload.com/?d=3527FZ6U (* Required password = mcmc *)
อ่านฟิกแล้วอย่าลืมกลับมาคอมเม้นต์ให้อีริคุชื่นใจหน่อยนะคะ~
Rikusama
Edit12 :: 04/07/2009, 10:19 Bangkok time *ลงพาสเวิร์ดให้ในเอ็นทรีย์นี้แล้วนะคะ*
#1 By aerith-chan on 2009-03-07 20:51