Riku陸 [Yunho♥Jaejoong and others Y fictions] Les fleur du mal unfold.. Dark demon of my soul..

ก่อนอื่นต้องขอแฮบปี้เบิร์ทเดย์แด่ฟีลัสย้อนหลังก่อนฮ๊า (18/09)เอ็กทีนล่มอั๊ฟไม่ทันวันเกิดเลย อ๊ากกกกไม่ย๊อมมมมม=[]="!!! (แต่ยังไงของขวัญก็ไปถึงทันละนะ 5555 ลงบล๊อคไม่ทันอย่างเดว)

ตอนแรกนึกว่าจะปั่นไม่ทัน เพราะงานมหาลัยเยอะเหลือเกิน จะเป็นลม ประสาทจะแดก=[]=" อาทิตย์หน้าเราอาจจะหายสาปสูญไปเลย เพราะสอบแล้วโฮกกกกก!!

เอาละๆ ไปอ่านกันก่อนฮ๊า เดี๋ยวเม้าต่อทีหลัง ไม่รู้ยังมีใครอยากอ่านฟิกเราอยู่รึเปล่า เอิกๆ หายไปนานชาติไปหน่อย ครึ่งปีแล้วไม่ได้เขียนฟิกเลยโฮฮฮ =w="

*

*

Title :: "Blue Diary : written by Alphonse Elric"
Paring :: Alfons, Alphonse and Edward *main*
Rating :: PG-13 [มั้งไม่แน่ใจแหะ=[]=]
Fanart Add :: Tsukasa (คาดว่าคงตามมาทีหลัง=[]=")
Written by :: Riku
Noted :: ของขวัญวันเกิดแด่สหายฟีลัสค่ะ
Noted2 :: แนวไม่ถนัดอีกแล้วครับทั่น กร๊ากกก ขออภัยเรื่องภาษาไว้ก่อนนะเคอะ=[]="
Warning!! :: คนที่จะไม่ถูกสปอยคือคนที่ดูฮางะเร็นภาคทีวีและภาคมูฟวี่แล้วนะคะ (ป่านนี้เค้าดูกันหมดทั้งบ้านทั้งเมืองแล้วมั้ง=[]=)

*Blue Diary : written by Alphonse Elric*

มิวนิค ปี1923

ในที่สุดก็ต้องใช้มันอีกจนได้สินะ บันทึกสีฟ้าเก่าๆเล่มนี้
ผมไม่เคยชอบเลย ไม่ใช่ว่าผมเกลียดการเขียนหรอกนะ
แต่ทุกครั้งที่ต้องเขียน นั่นคือเมื่อผมมีเรื่องทุกข์ใจ
และต้องการระบายมันออกมา
ซึ่งถ้าตะโกนออกมาได้ ผมก็อยากจะตะโกนให้เสียสติไปซะ
จะได้ไม่ต้องมารับรู้อะไรอีก
ไม่ต้องมารับรู้ความทุกข์ใจของคนรอบข้าง
ไม่ต้องมารับรู้ความทุกข์ใจของพี่..

' อัล นายกลับมาทำไม '

นั่นคือคำพูดแรกที่พี่พูดกับผม ทันทีที่ผมข้ามประตูแห่งการสังเวยนั่นมา
น้ำตาของพี่ไหลอาบแก้ม
มือและเสื้อผ้าของพี่เปื้อนเลือด
เลือดของบุคคลที่มีใบหน้าเหมือนกับผมราวกับพิมพ์เดียว
เลือดของคนที่พี่เลือก
เลือดของคนที่พี่รัก
เลือดของบุคคลผู้นั้น..

ไม่ใช่ผม..


' อย่ามาใกล้ฉันนะ ไปให้พ้น!! '

การตายของคุณอัลฟอนส์ พี่มักจะโทษตัวเองเสมอว่าพี่เป็นต้นเหตุ
ทุกคืนพี่เอาแต่ร้องไห้ พร่ำขอโทษอยู่กับกองเสื้อผ้าของคุณอัลฟอนส์
แม้จะไม่เคยพูด แต่น้ำตาของพี่ บอกให้รู้เสมอว่าผมคือคนผิด
ทุกสิ่งคือความผิดของผม
เสียงร่ำไห้ของพี่ พร่ำบอกแต่เพียงว่า ถ้าพี่ห้ามผมอย่างเด็ดขาดในวันนั้น
กฎแห่งการแลกเปลี่ยนนั่นก็คงจะไม่เกิดขึ้น และเขาคนนั้นก็คงจะยังอยู่ตรงนี้

อยู่แทนที่คนอย่างผม..


มีผมเพียงคนเดียวที่พี่ไม่ยอมให้เข้าใกล้
ไม่..แม้แต่จะมองหน้าผมอีก
อาจเป็นเพราะว่าผมทำให้พี่นึกถึงใบหน้าของคนๆนั้น
ผมเข้าใจดี

จนถึงตอนนี้..
ห้าเดือนแล้วที่พี่ต้องอยู่ที่โรงพยาบาลบำบัดจิตแทนการอยู่บ้านหลังเก่า
ร่างกายซูบผอมของพี่
ดวงตาสีทองว่างเปล่าที่เอาแต่มองไปนอกหน้าต่าง
ใบหน้าซีดเซียวขอบตาคล้ำ
บาดแผลแห่งการพยายามปลิดชีวิตตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสียงกรีดร้องร่ำไห้ไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ
สิ่งเหล่านี้มันทำให้ผมเจ็บปวดเหลือเกิน
ผมไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้เลย


ทุกวันผมจะไปเยี่ยมพี่ที่โรงพยาบาล
วันแล้ววันเล่า แต่พี่ก็ไม่เคยมองมาทางผม
แต่วันนี้ผมก็ยังคงมาหาพี่เหมือนเดิม

' อัลมาเยี่ยมแน่ะเอ็ด '
' พี่ครับผมทำของโปรดของพี่มาใ.. '

' อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก.... '

' พี่ครับ....? '

'จะไปตายที่ไหนก็ไป!! '

สีหน้าของคุณโนอาห์คงจะตกใจที่ได้ยินคำๆนั้นจากปากของพี่
ผมรู้ว่าพี่รำคาญผมมาตลอด
แต่ถึงแม้จะมากแค่ไหน พี่ก็ไม่เคยเอ่ยคำพูดที่โหดร้ายนี้ออกมาเลย

สำหรับผมแล้ว
สายตาเย็นชานั่นไม่ต่างอะไรกับการถูกของมีคมเสียบเข้าที่หัวใจ
ไม่เคยมีบาดแผลครั้งไหนปวดร้าวเท่าครั้งนี้มาก่อน
ทรมาน ทรมานเหลือเกิน

' อัลจ๊ะ อย่าไปใส่ใจเลยนะ เอ็ดก็พูดไปอย่างงั้นเองแหละ
เธอก็รู้นี่ ว่าพี่เธอน่ะเค้า.. '

เสียสติ..อย่างนั้นหรือ?

นั่นไม่ใช่คำพูดที่ออกมาจากจิตใต้สำนึกที่แท้จริงของพี่หรอกหรือ?

สิ่งที่พี่พูดมา คือคำตอบที่พี่ต้องการบอกมาตลอด..อย่างนั้นหรือเปล่า?

พี่ครับ..

ถ้าหากผมไม่ข้ามประตูบานนั้นมา พี่จะเป็นเหมือนอย่างทุกวันนี้ไหม
ถ้าหากคนที่สังเวยชีวิตไม่ใช่คุณอัลฟอนส์ แต่เป็นผม
พี่จะร้องไห้ให้ผมแบบนี้ไหม

ถ้าหากผมไม่มีตัวตน
พี่จะมีความสุขมากกว่านี้ไหม..

ความรู้สึกของคุณอัลฟอนส์ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่ ผมเข้าใจมากกว่าใคร
คุณอัลฟอนส์รักพี่ พี่รักคุณอัลฟอนส์
พี่สองคนรักกัน

ผมรักพี่ พี่เกลียดผม
แต่ยังไงผมก็ยังรักพี่
เพราะว่าผมรักพี่ ผมรักพี่..
ขอแค่ได้ทำเพื่อพี่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

' ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน พี่คงจะอยากพักผ่อน
ฝากดูแลพี่ด้วยนะครับคุณโนอาห์ '

พระผู้เป็นเจ้า..ได้โปรดกรุณาดูแลพี่แทนผมที
ได้โปรด..

' พี่ครับ ไม่ว่ายังไงผมก็รักพี่นะ '

ได้โปรดดูแลพี่แทนผม
ตลอดไป..



ง่วงจัง..
ยังหัวค่ำอยู่เลยแท้ๆ
แต่ลืมตาไม่ไหวแล้วล่ะ

ไม่คิดว่าจะเขียนมาได้ถึงบรรทัดนี้
ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนฉันมาตลอดนะบันทึกสีฟ้า
ถึงจะไม่ชอบเขียน แต่ฉันก็รักแกล่ะ

แล้วก็ขอโทษนะ..ที่ทำให้สีฟ้าสวยๆต้องแปดเปื้อน
ฉันไม่ได้ชอบสีแดงนักหรอก แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา
ก็มัน..ไหลไม่ยอมหยุดเลย

เปลือกตา...หนักจัง
อีกสักพักฉันคงจะหลับไปตลอดแล้วล่ะ
เสียดายที่คงไม่ได้พึ่งแกอีกแล้ว
แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ บันทึกสีฟ้า..

13 ตุลาคม 1923
อัลฟอนส์ เอลริค

ปล..
พี่ครับ สิ่งเดียวที่ผมหวัง คือขอให้พี่มีความสุข
ดังนั้นอย่าร้องไห้อีกเลย..
ผมรักพี่มาก..มากจริงๆ ผมรักพี่ ผมรักพี่นะครับ
ผมอยากจะเขียนบอกพี่ไปเรื่อยๆว่าผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรักพี่
ผมรั..

The Classic ost :: Track12
(เพลงฟังกันได้มั้ยนะ ' ')

* *

คราวนี้เราแปลกใจตัวเองมากเลยเค่อะ เพราะปกตินังริคุมันคุณชายตลอดกาล กร๊ากแล้วไหงคราวนี้พล็อตเรื่องที่แว๊บมาในหัวกลับเป็นพล็อตผ่านความคิดของน้องอัลไปซะได้ก็ไม่รู้ แต่เรากลัวภาษาแปร่งที่สุดเพราะคนที่อ่านฟิกเราส่วนมากคงจะรู้ว่าอีนี่มันถนัดแต่งแต่แนวบ้า กร๊ากกก คราวนี้ดันมาโซ
(รึเปล่า?)

แต่เมื่อวานฟีลัสบอกว่าชอบฟิกเรื่องนี้เราก็ดีใจแล้วกร๊าสสสส เพราะถึงมันจะเป็นแนวไม่ถนัดแต่เราก็ตั้งใจเขียนนะฮ๊า เอิกๆถึงเวลาจะมีน้อยก็เหอะ=[]= เจ้าของวันเกิดถูกใจถือว่าประสบความสำเร็จกับความตั้งใจ ฮ่าๆ

ปล สึคาสะจ๊ะ ขอโทษที่เราสปีดเขียนฟิกต่ำเหมือนเดิม=[]= ช่วงนี้ยิ่งสอบอยู่ด้วยสึคงจะไม่มีเวลาวาดให้ฟีลัสตอนนี้ เราเองก็งานถล่มเหมือนกัน แถมจะสอบด้วย จะเป็นบ้าแล้วโฮฮฮฮฮT[]T (เอาไว้หลังสอบจะมีเรื่องปรึกษาเกี่ยวกับ"เรื่องที่คุณก็รู้ว่าอะไร" 555)

EDIT :: ขอบคุณฮิคารุซังและขออภัยเรื่องวันที่นะคะ เราไม่เคยสังเกตจริงๆว่าคุณชายถูกยิงวันนั้นโฮกกกกกขอน้อมรับในความผิดพลาดและจะปรับปรุงให้ดีขึ้นในเรื่องต่อๆไปค่า*w*

ปลอีกที ใครที่คอมเม้นต์ให้กำลังใจคนแต่งตามกติกาก็อย่าลืมลงเมล์ไว้เหมือนเดิมนะจ๊ะ ถ้าไม่ผิดพลาดหลังสอบอาจจะมีเซอร์ไพรส์ คึๆ