Riku陸 [Yunho♥Jaejoong and others Y fictions] Les fleur du mal unfold.. Dark demon of my soul..

กลับมาแล้ว กลับมาจากเชียงใหม่แล้ว T-T

*
*

ต่อไปนี้คือโซนพล่าม โซนบ่น โซนโศกโซนบ้า และอะไรหลายๆอย่าง ถ้าใครไม่อยากรับรู้ความรู้สึกเรา ห้ามอ่านเหมือนเดิมนะคะ

*

ในที่สุดก็กลับมาแล้วสินะตรู เมื่อสี่วันที่ผ่านมาเราไปหาซานาที่เชียงใหม่ เป็นอะไรที่ฉุกละหุกมาก ถ้าจะเล่า (จริงเหมือนเก็บกดแล้วระเบิดออกมามากกว่าเล่าแหะ= =) คงต้องเล่าตั้งแต่ก่อนวันเดินทาง นั่นก็คือวัน พุธที่ 18 มกราคมที่ผ่านมา เป็นวันที่เราต้องจองตั๋วรถไฟ แต่เนื่องจากเราไม่สามารถไปจองด้วยตัวเองได้จริงๆ เลยพยายามโทรหาเพื่อนหลายคนให้ช่วย รู้สึกจะเป็น10เลย แต่โดนปฏิเสธทุกราย - -" ค่าโทรศัพท์หายไปบานตะไท เราเลยไม่รู้จะทำไง เพราะถ้าไม่จองวันนั้นก็จะไม่ได้ไปแล้ว เพราะยังไงตั๋วมันก็เต็มหมดตลอด อีกอย่างเลื่อนวันเดินทางไม่ได้ เพราะสถาณการอื่นๆไม่อำนวย อีกอย่างถ้าไม่ได้ไปตอนนี้ ก็คือจะไม่ได้ไปอีกเลยจนกว่าจะสิ้นปี เพราะเราต้องไปอเมริกาด้วย เหตผลที่อยากไปหาก่อนก็เพราะต้องไปอเมริกาเนี่ยแหละ

วันนั้นเราถอดใจแล้ว คิดว่ายังไงก็คงไม่ได้ไปแล้ว เพราะถ้าจะไปเครื่องบิน เรามีปัญญาไปได้แค่เที่ยวเดียว เพราะว่าแกลบจากFMA เลยโทรบอกซานาว่าอดไปแล้ว ตอนนั้นโคตรจะโศกชิบเลย T-T พอบอกเสร็จก็มาเจอซานาในเอ็ม แล้วเราก็ช๊อคไปสักแป๊บใหญ่ๆ เพราะอยู่ๆซานาก็บอกว่าจะออกค่าตั๋วเครื่องบินให้ แต่เราเกรงใจเลยขอให้เป็นคนละครึ่งแล้วกัน เราออกเที่ยวไป ซานาออกเที่ยวกลับ (จริงๆตอนแรกจะกลับรถไฟ แต่เรากลัวว่าเราจะตายห่าก่อนถึงหอ=[]=") แล้วเดี๋ยวกลับจากอเมริกาเราจะเอามาคืนทุกบาททุกสตางค์ ไม่งั้นเราไม่สบายใจ = =

อย่านึกว่ามันจะราบรื่นแค่นี้นะ ยังมีอุปสรรคอีกบาน พอตกลงใจว่าจะไปเครื่องบินแล้ว ก็ช่วยกันกับซานาจองตั๋ว แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็จองทางอินเตอร์เนตไม่ได้ แล้วตอนนั้นมันดึกแล้ว จะโทรเชคที่นั่งว่างล่าสุดก็ไม่ได้ หลังจากพยายามกันประมานสี่ชั่วโมง ก็ไร้ผล แต่เราก็ยังไม่ยอมแพ้ อุตส่าสู้ต่อได้แล้ว เราเลยบอกซานาว่าวันถัดไปเราจะไปจองที่สนามบินเองเลย ถ้าไม่มีตั๋วว่างก็คืออด แต่ถ้ามี ก็คือเจอกันที่เชียงใหม่ แล้วคืนนั้นเราก็นอนไม่หลับทั้งคืน เฟลตลอดคืนแม่ง กว่าจะหลับตีสี่

*

*วันที่19 มกราคม 2549* วันแห่งการรอคอย

ตื่นมาอีกที6โมงเช้า โทรไปเชคเที่ยวบิน แล้วโอเปอร์เรเตอร์บอกว่าตั๋วเหลืออีกแค่สองเที่ยว นอกนั้นเต็มหมด นั่นคือเที่ยว 17.50 กับ 21.30 ถามว่าเหลืออีกเยอะมั้ยก็ไม่ยอมบอก โว้ยยยย แถมยังจ่ายทางเคาท์เตอร์เซอร์วิสก็ไม่ได้ มีทางเดียวต้องไปจองที่สนามบินเองเท่านั้น เราเลยตัดสินใจเสี่ยงไปจอง เอาวะ เป็นไงเป็นกัน เลยรีบออกไปจอง ตอนนั้น7โมงครึ่งถึงสนามบินเที่ยงกว่า แล้วก็รีบปรี่ไปจอง ตอนถามว่าเที่ยว 17.50 ยังมีอยู่มั้ย คนขายตั๋วเสือกทำหน้าเหมือนตั๋วเต็ม อร๊ากกกก เล่นเอาตรูใจหล่นไปอยู่ตะตุ่ม แต่แล้วเค้าก็บอกว่า มีค่ะ (เออขอบใจนะที่ทำหน้าเหมือนตั๋วเต็มใส่กรู=[]=") จองเสร็จรอเชคอินบ่ายสาม กรูก็เดินไปเดินมา ลืมบอกว่าใส่ชุดนักศึกษา คัทชูปวดตรีนโคตร -[]-"

แล้วพอบ่ายสาม เสือกเปิดไม่ตรงเวลาอี๊กกกกกก กว่าจะเปิดสี่โมงครึ่ง กรูก็รอไปสิ รอจนขาชาเลย ความซวยยังมีต่อ ตอนต่อแถวเชคอิน ในแถวมันก็เขียนว่า "OX126เชียงใหม่" แต่พอถึงคิวคนข้างหน้าตรู มันเสือกบอกให้ย้ายแถว อร๊ากกกกกก ต่อมาตั้งนานนะอีเว๊รรรร แต่คนข้างหน้าเรามันโวย เราเลยได้อานิสงค์ไปด้วย กร๊ากกก เลยได้เชคอินที่แถวเดิม พอเชคอินเสร็จ แอริธที่รัก,ซาเนนแล้วก็ไอ้อิ๋มก็โทรมาถามเรื่องเดินทาง แต่คุยนานไม่ได้เพราะว่าแบตจะหมดเดี๋ยวไม่มีโทรให้ซานามารับ กรรมจริงๆ (แต่ก็ขอบใจที่เป็นห่วงกรูนะ T-T รักพวกมึงจัง) เดินแรดอยู่สักพักก็เริ่มไม่ไหว รองเท้าคัทชูกัดจนระบมแล้ว เลยเข้าไปที่ดีพาร์ทเจอร์เลาจ์เตรียมรอขึ้นเครื่อง แต่อ๊ากกกกกกก เครื่องเสือกดีเลย์!!!! มันบอกจะออก 17.50 แต่เอาเข้าจริงไปออกตอนเกือบทุ่ม ถึงเชียงใหม่ตอนเกือบสองทุ่ม สรุปวันนั้นนังนี่รอไป12ชั่วโมงเต็ม ให้ตาย = ="

พอไปถึงก็สวัสดีคุณแม่ซานา ตอนนั้นซานาแอบบอกว่า คุณแม่รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่เรามาตอนนี้ เพราะมันทำให้ซานาต้องลาเรื่องไปทัศษนะศึกษาที่ลำปางในวันเสาร์อาทิตย์ เราก็ได้แต่ตัวลีบ ไม่กล้าสู้หน้า ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวว่าจะทำให้เรื่องมันแย่เข้าไปใหญ่ พอไปถึงบ้าน เล่นคอมอยู่สักพักซานาก็ลงไปกินข้าว เราเป็นคนไม่กินข้าวอยู่แล้วเลยรออยู่ข้างบน พอซานากลับมาก็ดูนาร์เนียร์กัน แล้วก็เริ่มง่วง เพราะเราหมดแรงข้าวต้ม เนื่องจากแบกกระเป๋าเป็นวัน หลังจะหัก =[]= ตอนนอนไม่ขอพูดถึงเพราะมันเป็นเวลาที่เราชอบมาก กร๊าก ซะงั้น =[]="

*

*วันที่ 20 มกราคม 2549* วันแห่งความมืดมน

ตื่นมาตอนเกือบแปดโมงมั้ง เพราะซานาปลุกบอกว่าคุณแม่ให้พาเราไปที่มหาลัยด้วย จากที่เคยคุยกันไว้ว่าจะให้เราอยู่บ้าน แต่ก็พังไม่เป็นท่า เราก็เลยต้องแต่งตัวแบบจรวดเพราะคุณแม่ซานากำลังจะไปประชุม แล้ววันนั้นร้านอาหารของญาติซานาเปิดใหม่ คุณแม่ซานาบอกว่าเดี๋ยวจะพาเราไปช่วยที่ร้านตอนประมาน 11โมงกว่า ก่อนหน้านั้นเราก็อยู่กับซานาที่ห้องสมุดมอชอ สักพักซานาก็เรียนแคลคูลัส เราก็นั่งหลับรอ จนคุณแม่ซานาโทรมา ท่านก็ไปส่งซานาที่คณะ ส่วนเราต้องไปกับคุณแม่ซานาที่ร้านอาหารนั้น

ตอนไปถึง รู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกมืดมนมาก เพราะเราไม่รู้จักใครเลย เจอใครเราก็สวัสดีหมด แล้วทุกคนในร้านก็กำลังวุ่นวายกัน เราได้แต่ไปยืนเฉยๆ เค้าไม่มีอะไรให้เราช่วย จนผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ซึ่งเป็นหนึ่งชั่วโมงที่ยาวนานมาก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวเกะกะจริงๆ สักพักคุณแม่ซานาก็ให้เราไปช่วยซื้อกับข้าวให้คนงานกับท่าน เราก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยที่มีอะไรทำบ้างแล้ว พอไปซื้อเสร็จก็กลับมาที่ร้านอีก คุณแม่ซานาซื้อสลัดของการบินไทยให้เรากิน อร่อยมากเลย ขอบคุณค่ะ พอกินเสร็จ นั่งแหง่วอีกประมานชั่วโมงนึง (เป็น1ชั่วโมงที่ยาวนานเวอร์มากอีกแล้ว) คุณแม่ซานาก็ให้เราไปช่วยซื้อของที่โลตัส เราก็ดีใจที่ได้มีอะไรทำอีกซะที ตอนซื้อของไป คุยกับคุณแม่ซานาไป ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง แล้วก็รู้สึกดีที่คุณแม่ถามเรื่องของเรา เราจะได้ทำความรู้จักกับท่าน และท่านก็จะได้รู้จักเรามากกว่านี้ พอซื้อของเสร็จ คุณแม่ซานาก็ต้องไปทำงาน ท่านถามเราว่าจะไปรอที่ร้าน หรือจะไปที่ทำงานกับท่าน

โดยอุปนิสัยเรา เราเป็นคนสันโดด ชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคมกับใคร ถ้าไม่รู้จักกัน เราก็เลยขอไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมอชอดีกว่า แต่เข้าไปก็ไม่ได้อ่านหกนังสือหรอก เพราะว่าปวดหัว อ่านไม่ลง ก็เลยนั่งเล่นนั่งรอเวลาไปเรื่อยๆ จนผ่านไปอีกสองชั่วโมงกว่า ห้าโมงครึ่งรึยังไม่แน่ใจ คุณแม่ซานาก็โทรมาบอกว่าให้เราไปที่ร้านพร้อมท่านก่อนเพราะซานายังไม่เลิกเรียน เราก็เลยไปที่ร้าน พอเข้าไปถึงที่ร้าน บรรยากาศที่แสนจะอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง เพราะเค้ากำลังเทรนคนอื่นๆเพื่อฝึกรับออร์เดอร์ ส่วนเราก็ไม่มีอะไรทำเหมือนเดิม ก็เลยยืนแกร่ว แถมยังขวางทางเดินพวกที่เค้าทำงานอีกต่างหาก แต่เราก็ไม่รู้จะไปหลบตรงไหน คนที่นั่นอาจจะคิดก็ได้ว่าอีนี่ใคร มาเกะกะทำไม ตอนนั้นเราตัวลีบเหลือนิดเดียวแล้วมั้ง เพราะว่าเจอการรอคอยอันยาวนานมาสองวันติดด้วย

ในที่สุดเราก็ทนไม่ไหว เลยโทรไปหาซาเนน แล้วพอได้ยินเสียงมัน ก็น้ำตาไหลเลย ร้องไห้เล่าให้มันฟังหมดทุกอย่าง อารมณ์ระเบิดจริงๆ แต่เราหาที่สงบๆไปร้องไห้อยู่คนเดียว เพราะไม่อยากร้องให้ใครเห็น เดี๋ยวมันจะไม่ดี กลัวคุณแม่ซานาจะลำบากใจด้วย ก็เลยก้มหน้าก้มตาร้องไห้มันตรงมุมห้อง เอาผมลงมาปิด เออลำบากดี = =" คุยกะมันไปซักพัก คุณแม่ซานาก็บอกว่าจะไปรับซานา ชิบห๊ายยย ซานาจะกลับมาแล้ว น้ำตากรูก็ไม่หยุดไหลซะที จนในที่สุดซานากลับมาแล้วนั่งข้างๆ น้ำตาอีนี่ก็หยุดไหลไม่ทัน - - เราก็ขอโทษซานาไปที่ทำตัวงี่เง่าไม่เข้าท่า ขอโทษที่ร้องไห้ แต่เราไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนนั้นซานาก็พยายามถามว่าเราเป็นอะไร แต่เรายังเล่าให้ฟังไม่ได้ จนอยู่กันสองคนเราถึงได้เล่าให้ฟัง แล้วก็ได้ฟังประโยคนึงจากซานา แค่นั้นล่ะ ความอึดอัดทั้งมวล หายไปอย่างกะเสกทิ้ง จริงๆเรารู้สึกดีขึ้นตั้งแต่เห็นหน้าซานาแล้วล่ะ พอได้ยินประโยคนั้นมันก็เลยมั่นใจมั้ง ว่าทุกอย่างจะดีขึ้น (ขอบคุณมากสำหรับภาพคุณชายกะถั่วและหนูน้อยที่วาดปลอบใจเรานะ^^) ก่อนกลับแวะซื้อตั๋วเครื่องบิน (แอบง่าวกันตอนจองตั๋วเล็กน้อย) พอถึงที่บ้าน รู้สึกวันนี้จะดูมาดากัสการ์ แล้วเราก็แทบสลบอีกแล้ว ถ่างตาดูจบไม่ไหวก็นอน จบไปอีกวัน

*

*วันที่21 มกราคม 2549* วันแห่งความสุข

วันนี้ตื่นมาตอนสิบโมงกว่ามั้ง เอิกส์ๆ บอกแล้วว่าชอบตอนนอนที่สุด กร๊าก พอตื่นมาก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จสักพักก็ไปนั่งดูฮางะเรนกับซานาที่โซฟา คุยเรื่องโปรเจคโดกันไปด้วย ซานาเอาปลาทูน่ามาให้กินแทนข้าว ของโปรด อร๊ากกก ขอบคุณมาก >< พอดูจบก็ลงไปเล่นเกมส์คิงดอมฮาร์ต เล่นไปเรื่อยๆ อีนี่ก็กรี๊ดไปด้วยกับความแรดของน้องโซระ และความน่ารักของลูกสาว (น้องRoxas) เล่นไปประมานบ่ายสามมั้ง ซานาก็ชวนออกไปซื้อของที่เซเว่น เราก็กรี๊ดดดด อยากออกไปเดินเล่นอยู่แล้ว ก็เลยเดินกันไป ระยะทางเดินก็ประมาน10กว่านาที ขอโทษที่เราเดินเร็วนะซานา จูงจนซานาจะหน้าทิ่ม เราไม่ได้ตั้งใจจิงๆ คราวหลังจะช้าๆกว่านี้ เอิกส์ๆ

ขากลับได้ฝรั่งกลับมาเพียบ โอยอาหารสวรรค์ของเราเลยนะนั่น ขาดฝรั่งเหมือนจะขาดใจ กร๊าก เวอร์เชี่ย แดกหมดในพริบตาจนซานาอึ้ง กร๊ากกก รีบๆชินได้แล้วนะจ๊ะ กลับมาเล่นเกมส์ต่อ เล่นไปเล่นมาเริ่มไม่ไหว อีกอย่างเพื่อนของคุณแม่ซานามาหาที่บ้านด้วย เราเลยขึ้นไปข้างบน (ลูกชายเพื่อนคุณแม่หน้าเหมือนเด็กผู้หญิงอย่างแรงจนเราเข้าใจผิด=[]=) สักพักซานาก็ไปกินข้าว เราก็อยู่บนบ้านคือเก่า นั่งเล่นเนตรอ แล้วซานาก็กลับมานั่งเขียนเนมของโดที่วางแผนกันเอาไว้ ส่วนเราก็นั่งพิมฟิกอันซีน แล้วซานาก็ง่วงนอน เลยแว๊บไปที่เตียงก่อน เราก็แว๊บตามไปหลังจากนั้นไม่นาน แล้วก็จบไปอีกหนึ่งวัน วันแหง่ความสุขนี่มันผ่านไปเร็วซะจริง

*

*วันที่22 มกราคม 2549* วันแห่งคิงดอมฮาร์ต

วันนี้ตื่นปุ๊บก็พุ่งลงไปตะลุยคิงดอมฮาร์ตต่อทันที นั่งลุ้นกันแทบเป็นแทบตายทั้งวัน ไม่ได้ทำอะไรเลย กร๊ากกก จนประมานบ่ายสามซานาต้องไปเรียนเซลโล่ เราเลยขึ้นไปเล่นเนตรอบนห้อง เสียดายอย่างนึงที่ไปเจอสึคาสะไม่ได้ เพราะว่าสึคาสะป่วยพอดี ฮือ เสียดายจัง T-T จนตอนเย็นซานากลับมา ก็ไปตะลุยคิงดอมฮาร์ตกันต่อ จากตอนแรกวางแผนกันไว้ว่าแค่จะเล่นเจอริคุสุดหล่อก็จะพอแล้ว แต่ด้วยความบ้า+ความคลั่งในตัวสุดหล่อเพิ่มเป็นทวีคูณ ในที่สุดก็เคลียจนจบ อร๊ากกกกกกกก ดีใจที่สุดดดดดดด แต่แอบสงสารซานาที่กดมือแทบแหก เอิกส์ๆ สู้ตายกันจริงๆ ><b!!

อ้อ วันนี้เราร่วมโต๊ะกินข้าวกับที่บ้านซานาเป็นครั้งแรก เพราะว่าคุณแม่ซานาซื้อซุปสุดยอดของความอร่อยและไม่อ้วนมาให้เรา ขอบคุณมากค๊า >< กว่าจะได้คุยกันที่โต๊ะอาหารกับทุกคนเกือบพร้อมหน้าก็ล่อซะวันสุดท้าย - -" แต่ดีใจที่ได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น พอกินเสร็จเราก็ล้างจาน แล้วค่อยตามซานาไปตะลุยเกมส์ หลังจากนั้นก็ขึ้นมาบนห้อง ซานาก็วาดภาพให้อีก แล้วก็ยกภาพโน้นภาพนี้ให้เราเพียบเลย ร่วมทั้งต้นฉบับโดงานแต่งพี่บอดกะถั่วเมื่อตอนนั้น ขอบคุณมากๆเลยที่ร๊ากกกกกกกกก ตอนนี้ภาพวาดพวกนั้นอยู่บนหิ้งแล้ว กร๊ากกกก ของล้ำค่าของช้าน!! ><!! วันนี้นอนดึกไม่ได้ เพราะพรุ่งนี้ซานาต้องไปเรียนแต่เช้า ก็เลยนอนกันเร็ว เพราะว่าวันสุดท้ายด้วยมั้ง ตอนอนเราเลยนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะว่ามัวแต่นอนมองคนบางคน นอนมองจนหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตรูบ้าไปแล้ว =[]="

*

*วันที่23 มกราคม 2549* วันสุดท้าย

ตื่นมาพร้อมซานา เพราะว่าอยากจะลาซานาก่อน เราไม่ได้ไปพร้อมซานาเพราะว่าซานาออกเช้าเกิน เครื่องเราออกตอน 11.50 แต่ต้องไปแสตนบายตอนเก้าโมงกว่า คุณแม่ซานาเลยให้ไปพร้อมท่าน ก่อนซานาจะไปเรียน เราได้กอดไปทีนึง แต่รู้สึกเหมือนไม่ได้กอดยังไงก็ไม่รู้ = = ซะงั้น แล้วซักแปดโมงครึ่งคุณแม่ซานาเรียกเราไปกินฟักทองนึ่ง สูตรไม่อ้วน อร่อยมากกกก อร๊ากกกกก แล้วก่อนออกจากบ้าน คุณแม่ซานาก็เอาสเบียงให้เราเพียบเลย (ขอบคุณคุณแม่มากนะคะ ถ้าไม่ได้เสบียงคุณแม่หนูคงแย่ เพราะเดินทางแทบตายกว่าจะกลับถึงหอ ขอบคุณอีกครั้งค่า ><)

ออกจากบ้านไปถึงสนามบินตอน9โมงกว่า มันเปิดเชคอินเลทอีกละ ตรูล่ะเบี่ย คุณแม่ให้น้องปั่นไปช่วยถือของตอนท่านเอารถไปจอด แล้วคุณแม่ก็เข้ามาหา แล้วเราก็ลาท่าน แล้วก็ขอบคุณท่านสำหรับ4วันที่ผ่านมา แล้วก็ไปเชคอินขึ้นเครื่อง คราวนี้เครื่องออกไม่ดีเลย์ ค่อยยังชั่วหน่อย นั่งหลับมาตลอดทาง ถึงกรุงเทพบ่ายโมงกว่า แล้วก็ไปสวนดุสิตศูนย์ใหญ่กับอิ๋ม รอนานมากกว่าจะทำธุระเสร็จเพราะว่าคนเยอะ แล้วพอเรียบร้อยไอ้อิ๋มก็ลากไปพาหุรัตต่อเพราะมันจะไปซื้อวิกผม กว่าจะเดินทางกลับถึงหอจริงๆล่อไปสองทุ่มกว่า เหนื่อยแทบขาดใจ แต่ก็ยังแรดเล่นเนตต่อเพราะว่านัดเจอกะซานาในเอ็ม จนห้าทุ่มก็ขึ้นไปบนหอ พยายามรีบนอนเพราะวันพรุ่งนี้สอบบบบบบบบ อร๊ากกกกก กลับจากเชียงใหม่ก็เจอข้อสอบเลย นรกมากๆ แต่ก่อนนอนเสือกดูอนิเมหื่นกับไอ้อิ๋มก่อนอีกนะ 555555 ดูไปขำไป ขำไม่เข้าเรื่องอีกแล้วตรู กร๊าก

และแล้วการผจญภัยหลายวันที่ผ่านมาของเราก็จบลงด้วยประการละฉะนี้ โอยเหนื่อย ไม่เคยอั๊ฟอะไรยาวขนาดนี้มาก่อน = ="

*

*

อันนี้ไม่มีอะไรมาก แปะรูปงานแทมที่ผ่านมา ขี้เกียจลงรูปอื่นแล้ว แค่บอกให้รู้ว่าเราคอสอะไรก็พอมั้ง เหอๆ ผีจ่อยๆตัวนึง กรุณาสวดมนต์ก่อนดู เพราะไม่งั้นทั่นจะฝันร้าย ขนาดตรูยังกลัวตัวเองเลย กร๊ากกกกก

*

*

งานต่อไปถ้าไม่ตรงกับสอบ จะเอาคิวบินารุโตะไปลงอีกครั้งดีมั้ยนะ กำลังใจยังไม่ค่อยมีเลยแหะ = ="

Special Thanks

1. ครอบครัวของซานาที่ดูแลหนูตลอดสี่วัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณแม่ ขอโทษที่รบกวนหลายวันนะคะ ><
2. ซาเนน แอริธที่รัก ไอ้อิ๋ม สำหรับความห่วงใยที่มีให้ ดีใจที่สุดที่มีพวกมึงเป็นเพื่อน รักมึงนะเว้ยยยย
3. สึคาสะ สำหรับโดที่จะให้เป็นที่ระลึก ดีใจจังเลยค่ะ เกือบได้ไปเจอกันแล้ว เฮ้อเสียดาย T-T
4. กฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ที่ช่วยทำให้ตรูปลง - -"

และคนสุดท้าย.. ซานา
-ขอบคุณสำหรับตั๋วเครื่องบินเที่ยวกลับ แล้วกลับจากเมกาเราจะรีบเอามาคืนให้เร็วที่สุด
-ขอบคุณที่อยากเจอเราขนาดนั้น ขอบคุณที่ทำเพื่อเราหลายๆอย่าง ซึ้งใจจริงๆ
-ขอบคุณที่ดูแลเราตลอดสี่วันที่ผ่านมา ขอบคุณที่ทำให้เราหายเฟลได้ในพริบตา
-ขอบคุณสำหรับภาพวาดมากมายที่ให้เราสูบมา ไหนจะต้นฉบับโดงานแต่งพี่บอดกะถั่วอีกดีใจมากส์ อร๊ากกกก
-ขอบคุณที่ยอมเล่นคิงดอมฮาร์ตจนเคลียร์ ทำให้เราได้เห็นสุดหล่อ สุดแรด และลูกสาวสุดน่ารัก กรี๊ดดด
-ขอบคุณสำหรับของหมั้น เราจะไม่ถอดออกเลย ><
-และสุดท้าย ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่า ความสุขของการพยายามทำอะไรจนถึงที่สุดแล้วสำเร็จมันเป็นยังไง ถึงอุปสรรคจะโคตรมากมายแต่ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น คำๆนี้ก็ยังใช้ได้อยู่ดี

แล้วเจอกันอีกนะ เมื่อวันที่ทุกอย่างลงตัวกว่านี้^^