Riku陸 [Yunho♥Jaejoong and others Y fictions] Les fleur du mal unfold.. Dark demon of my soul..

กร๊ากกกก วันนี้ด้วยความบ้าพลังจัดของนังริค ฟิกที่ว่าจะอู้ก็เลยเสร็จสมบูรณ์ก่อนเวลาอันควร 5555 แต่แต่งไปจะอ๊วกมากมาย ไม่ใช่เพราะฟิกมันเน่านะเคอะ แต่แบบนังแหกตาอยู่หน้าคอมนานมาก จะเท่งทึงแล้ว อ๊ากกกกก พล่ามแค่นี้ดีกว่า เชิญไปอ่านกันเลยค๊า

*

*

Title :: Final Distance : Heide's Side : '..Heaven..'
Paring :: Heide / Al or Al / Heide? แหง่ม.. ตัดสินใจกันเองแล้วกันค่ะ
Rating :: PG (กร๊ากเพิ่งเคยแต่งเช่นกัน)
Author :: Riku [โคกับ AstaChan ที่มันเขียน Al's Sideนะแหละ]
Background Song :: "Heaven" :: Ayumi Hamasaki [Piano Version]
Fanart Add :: My kawaii N'Ritz
Recommended :: ควรจะอ่าน Al's Side ก่อนนะเจ้าคะ จะได้ไม่งง
Summary :: ฟิกเรื่องนี้เป็นความบ้าระห่ำของพ่อลูก [นังริคุ(พ่อ)และอัสต้าจัง(ลูก)] ซึ่งเกิดชอบลัทธิใหม่ ไฮเดอัล ขึ้นมาในเวลาใกล้เคียงกัน กร๊าก ไอ้เราก็นึกว่าแอบจิ้นคู่นี้อยู่คนเดียวซะอีก ไม่คิดว่าจะมีคนมองในมุมมองของคุณชายกับน้องอัลว่าเค้ารู้สึกต่อกันยังไงเลยนะเคอะตอนแรก แต่พอได้เห็นผลโหวตแล้ว เราจึงได้รู้ว่ามนุษย์แอบก็เยอะอยู่พอสมควร กร๊าก เพราะงั้นฟิกเรื่องนี้จึงถือกำเนิดไวขึ้น ในส่วนของเรา เรารับผิดชอบแต่งไฮเดไซด์นะคะ สำนวนก็คงจะแปร่งเช่นเดิม กร๊าก แต่ก็หวังว่าทุกๆคนที่อ่านคงจะชอบนะคะ *โค้งอย่างงามงด*
Warning :: สปอยฮางะเรนมูฟวี่อย่างร้ายกาจ 5555

".." คำพูด
//..// ความคิด

.
.

*..Heaven..*

.
.

วินาทีที่กระสุนเจาะทะลุเข้ามาในร่าง ผมรู้สึกได้ว่าโลกทั้งโลกนั้นแทบจะหยุดหมุน หัวสมองว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด จะมีก็เพียงแค่แรงเฮือกสุดท้ายที่ได้จ้องมองจรวดที่คุณเอ็ดเวิร์ดนั่งกำลังเคลื่อนผ่านประตูไป หลังจากนั้น..สิ่งรอบข้างก็ค่อยๆมืดลง มืดลง เบื้องหน้าผมเห็นเพียงแค่แสงสว่างดวงเล็กๆ ซึ่งทันทีที่ผมเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ บรรยากาศรอบข้างก็กลายเป็นสีขาวโพลนขึ้นมาทันที และวินาทีนั้นเอง ผมก็ได้พบกับเขาคนนั้น..

...

..

.

"นายรู้มั้ยอัลฟอนส์..อัลน้องชายฉันน่ะ นอกจากจะหน้าเหมือนนายแล้ว นิสัยยังเหมือนกันอีกต่างหาก.." คุณเอ็ดเวิร์ด เอลริค เพื่อนร่วมงานวิจัยจรวดที่ผมได้พบเพื่อสองปีก่อน กำลังพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อผมยื่นแก้วนมสดให้ เขาแทบจะไม่ได้ใส่ใจเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นแก้วที่สองแล้วหลังจากที่แก้วแรกตกแตกไป ซึ่งเจ้าตัวบอกว่า..ก็นายเอามาวางใกล้มือฉันเองนี่..
"รู้สิครับ.." ผมได้แต่ถอนหายใจ ยังไงซะแก้วนี้ก็คงเป็นหมันเหมือนเดิม "ก็คุณพูดถึงคุณอัลให้ผมฟังเป็นร้อยๆครั้งแล้วนี่ครับ"

คุณเอ็ดเวิร์ด มักจะพูดถึง คุณอัลฟอนส์เซ่ เอลริค น้องชายเพียงคนเดียวของเขาให้ผมฟังเสมอ ซึ่งจากคำบอกเล่าของคุณเอ็ดเวิร์ดทำให้ตลอดสองปีที่ผ่านมาผมได้รู้จักเขาคนนั้นมากขึ้น ว่านอกจากที่เขาคนนั้นจะมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับผมแล้ว นิสัยใจคอก็ยังเหมือนกันอีกด้วย คุณเอ็ดเวิร์ดชอบยืนยันหนักแน่นเมื่อผมทำหน้าแปลกใจเหมือนว่าไม่เชื่อ จริงๆผมก็เชื่อเขานะครับ เพียงแต่อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้เท่านั้น การที่มีใครอีกคนที่เหมือนตัวเราออกขนาดนี้อยู่อีกโลกหนึ่ง ถ้าสักวันได้พบกันขึ้นมาจะเป็นอย่างไร

เขาจะรู้สึกอย่างไรนะถ้าได้พบผม เขาจะรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึกหรือเปล่า ถ้าได้รู้ว่ามีอีกคนที่เหมือนกับเขาราวกับกระจกสะท้อน..

แต่ก็แปลกนะครับ ที่ผมมักจะฝันถึงคุณอัลอยู่บ่อยๆ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผมฝันเป็นตุเป็นตะไปเองคนเดียวหรือเปล่า รูปร่างหน้าตาของคนในฝันคล้ายคลึงกับผมมากจริงๆ จะต่างกันก็เพียงแค่ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์กว่า เขาไว้ผมยาวเหมือนคุณเอ็ดเวิร์ดไม่ผิดเพี้ยน ..ทำไมผมถึงรู้สึกสะกิดใจกับแววตามุ่งมั่นคู่นั้นเหลือเกินนะ แววตามุ่งมั่นที่ราวกับจะบอกว่าต้องทำเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้สำเร็จให้ได้ แววตามุ่งมั่นที่คล้ายกับพี่ชายของเขา แววตามุ่งมั่นที่มีเหมือนกับผม..

.
.

"ทำไมวันนี้ถึงดูเศร้าจังละครับ....."
"อาจารย์ของผม.....ท่านเสียแล้วน่ะฮะ"
"งั้นเหรอครับ.......ผมเสียใจด้วยนะครับ"
"ฮะ ขอบคุณนะฮะ......."
".....ร้องไห้อยู่เหรอครับ?...."
"ปะ......เปล่าหรอกฮะ.....ผมก็แค่....."
"ขอโทษนะครับ ที่ผมไม่สามารถเช็ดน้ำตาให้คุณได้...."
".........ช่างมันเถอะฮะ........เรื่องแบบนั้น......มันก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว....."
"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เรื่องคุณเอ็ดเวิร์ดน่ะผมว่า....."
"ไม่ใช่เรื่องพี่หรอกฮะ......ผมน่ะ......คุณน่ะ..."
"เรื่องที่จะเจอกับผมสินะครับ......ยังไงเราก็ได้เจอกันทุกคืนที่นี่ไม่ใช่เหรอครับ?"
"ก็แค่ในฝันไม่ใช่เหรอฮะ.......จะจับตัวคุณ ให้รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ยังทำไม่ได้เลย"
"แค่ได้เจอกับคุณผมก็...."
"แต่ผมอยากได้มากกว่านั้น!!!.....ทำไมล่ะฮะ ทั้งๆที่เราพูดคุยกันแบบนี้ทุกคืน แต่ทำไมผมถึงไม่เคยรู้สึกว่าคุณมีตัวตนอยู่เลยล่ะ!..."
"คุณอัล......"

"..ไม่ว่าผมเอื้อมมือออกไปมากเท่าไหร่ คุณก็เหมือนจะไม่เคยอยู่ตรงนี้เลย....ผมอยากรู้สึกได้....เพียงสักครั้งก็ยังดี...ว่าคุณอยู่ตรงนี้กับผม.."

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่คุณอัลพูดกับผม ก่อนที่ผมจะรู้สึกตัวตื่น ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาคู่นั้นยังคงติดตรึงฝังแน่นในทุกส่วนประสาทของผม ผมได้แต่มองมืออันไร้ค่าของตนเองที่ไม่สามารถปาดหยาดน้ำตาออกไปจากดวงตาคู่นั้นได้ ความรู้สึกมันช่างปวดร้าวสิ้นดี
.
.

สักวัน...ผมจะมีโอกาสได้พบคุณมั้ยนะ.. คุณอัล..

...

..

.

"คุณนี่โชคดีจังเลยนะครับ คุณเอ็ดเวิร์ด ที่กระสุนนั่นแค่เฉี่ยวแขนคุณไป" ผมยิ้มอย่างโล่งใจ ที่ยังได้ยินเสียงลมหายใจของคุณเอ็ดเวิร์ดอยู่ หลังจากที่ผูกเขาติดกับจรวดและเตรียมเครื่องพร้อมที่จะออกแล้ว
"อะ..อัลฟอนส์.."
ผมใช้นิ้วชี้สัมผัสที่ริมฝีปากเพื่อให้คุณเอ็ดเวิร์ดเงียบเสียงลง "ในตอนนี้คุณก็สามารถกลับไปที่โลกโน้นได้แล้วนะครับ..ถึงจรวดนี้จะเป็นจรวดสำหรับคนๆเดียว แต่มันก็มีกำลังมากพอที่จะพาคุณข้ามฝั่งประตูไปได้.."
"เดี๋ยวก่อนสิ!! ฉันยังไม่เคยบอกสักคำเลยนะว่าอยากไป..!!" แววตาของคุณเอ็ดเวิร์ดที่มองผมในตอนนี้ ทำให้ผมเจ็บปวดเช่นกันกับการต้องลาจาก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็แล้วแต่ ผมก็ต้องพาเขากลับไปหาน้องชายของเขาให้ได้ ถึงแม้ผมจะไม่มีโอกาสได้พบคุณอัลแล้วก็ตาม.. แต่อย่างน้อย ขอให้คุณเอ็ดเวิร์ดได้พบกับคนที่คนที่เขาเฝ้ารอคอยที่จะได้เจอมาตลอดก็ยังดี พบคุณอัล ทดแทนในส่วนของผมที..
"แต่ผมอยากให้คุณไป" ผมยิ้ม "ผมไม่ได้มีชีวิตอยู่ในความฝันของคุณ ถึงแม้จะตายไป แต่ยังไงผมก็คือผม ตัวตนของผมอยู่ที่นี่.." ผมบีบมือเล็กที่สั่นน้อยๆ อย่างมั่นคง "อย่าลืมผมนะครับ.."

"อัลฟอนส์!!!......อัลฟอนส์!!!!!"

..
.

"พี่จะทำอะไรน่ะ!!.....พี่ฮะ!!"
"ฉันจะต้องกลับไปทำลายประตูที่ฝั่งโน้น......นายก็เหมือนกันนะอัล....ทำลายประตูที่นี่ซะ"
"ไม่นะพี่!!! ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!"

"อัลฟอนส์เซ่คุง!!...จะทำอะไรน่ะ ถ้ากระโดดเข้าไปในหุ่นนั่นนายอาจจะบาดเจ็บก็ได้นะ!!"
"ผมไม่สนหรอกครับ.."
"มุทะลุเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยให้ตายสิ.."
"...ก็เพื่อทำให้ความฝันของผมเป็นจริงไงครับ....ผู้พัน.."

..
.

เปรี้ยง!!!....

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอนูของร่างกาย โลหิตสีแดงทะลุผ่านเสื้อขาวจนเป็นสีแดงฉาน แววตาอันพร่าเลือนของผมได้แต่มองคุณเอ็ดเวิร์ดข้ามผ่านประตูไปในขณะที่ตัวเองล้มลงกับพื้น ผมมองไม่เห็นอะไรอีกแล้วนอกจากความมืด ความหนาวเย็นยะเยือกที่แผ่ปกคลุมร่างกายอยู่ตอนนี้ คือสัญญาณของความตายหรือเปล่านะ

//..ผมทำสำเร็จแล้วนะครับ ในที่สุดคุณสองคนก็จะได้พบกันเสียที...คุณอัล...//

ก่อนที่ดวงตาพร่าเลือนและมืดมิดของผมจะปิดลง ผมมองเห็นแสงสว่างดวงเล็กกำลังส่องประกายอยู่เบื้องหน้า ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มืออันไร้เรี่ยวแรงพยายามเอื้อมไปคว้ามันไว้ และวินาทีนั้นเอง ทุกอย่างรอบตัวก็แปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง จากสีดำกลายเป็นสีขาว จากความหนาวกลายเป็นความอบอุ่น จากตัวผม..สู่เบื้องหน้า.."คุณอัล..?"

ผมลืมตาขึ้นแล้วพบว่าความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณรอยแผลที่ถูกยิงมันไม่มีอีกแล้ว เสื้อเชิร์ตที่เคยเปื้อนเลือดกลับกลายเป็นสีขาวสะอาด เป็นสีขาวที่เหมือนกับบรรยากาศรอบตัวในตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน ไอหมอกที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน พื้นสีขาวที่ทอดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดราวกับมันคือโลกคู่ขนาน
//ที่นี่คือสวรรค์หรือเปล่านะ..// ผมหัวเราะกับตัวเองเบาๆที่ได้รู้ว่าตนเองมีความดีมากพอที่จะได้มายังที่แห่งนี้
ในระหว่างที่คิดกับตนเองอยู่แบบนั้น เบื้องหน้า..ผมมองเห็นร่างเล็กร่างหนึ่งที่มีผมสีทองคล้ายกับคุณเอ็ดเวิร์ด ร่างนั้นกำลังมองไปรอบๆอย่างมึนงง ไม่ผิดแน่ๆ คุณคือคนที่ผมอยากพบมานานแสนนาน..

คุณอัล..?

"คุณอัลจริงๆด้วย......." ผมค่อยๆก้าวเข้าไปหาร่างนั้น อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"คุณ......อัล....ฟอนส์....." เจ้าของเรือนผมสีทองเอื้อนเอ่ยอย่างยากลำบากราวกับว่าเขาเองก็ไม่เชื่อสายตาเช่นกัน
"ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยครับ?" ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่เจอเขาในความฝัน มือใหญ่ของผมสั่นเล็กน้อยในขณะที่ร่างเล็กที่อยู่ข้างหน้านี้ถอดถุงมือออก พลางเอื้อมมือขึ้นมา ราวกับจะสัมผัสถึงตัวตนของผม ซึ่งผมเองก็ห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะยกมือคู่นี้ขึ้นไปเช่นกัน

วินาทีที่มือของเราทั้งคู่สัมผัสกัน....ผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของเขา เป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ นี่คือตัวตนของเขาจริงๆ
นิ้วมือของเขาเล็กเรียวคล้ายกับคุณเอ็ดเวิร์ด ดวงตาสีน้ำตาลทองที่จ้องมองมายังผมเป็นประกายกว่าทุกครั้งที่เคยพบเจอเมื่อครั้งที่อยู่ในความฝัน
นิ้วมือที่หนากว่าของผมค่อยๆประสานกับนิ้วมือเล็กนั้นอย่างเชื่องช้าและแนบแน่น ราวกับจะทำให้ตัวเองแน่ใจว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้า..หาใช่มโนภาพอีกต่อไป..

เรือนผมสีทองที่ดูนิ่มนวลของคุณอัลฟอนส์เซ่คนนี้.. ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยกมืออีกข้างขึ้นมาสัมผัสกับปอยผมที่รวบเป็นหางม้าอันพลิ้วไหวนั้น

"ผมคิดว่าคุณจะตัวสูงกว่านี้ซะอีกนะครับ......" ผมเอ่ยเบาๆ..พลางเลื่อนนิ้วจากลำคออุ่นขึ้นไปยังแก้มใส ปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลทองคู่นั้นอย่างแผ่วเบาที่สุด มันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำได้มาตลอด..
"ก็ผมพึ่งจะอายุ13นะฮะ.....ความสูงของผมน่ะปกติต่างหาก....." เสียงของร่างตรงหน้าสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะยกมือข้างที่เหลืออยู่ขึ้นมาทาบทับกับมือผมที่วางอยู่บนใบหน้าเล็กนั้น
".......ในที่สุดผมก็ได้เช็ดน้ำตาให้คุณแล้วนะครับ....." ผมยิ้ม ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่ามันช่างแฝงไว้ด้วยความเศร้าหมอง...."แม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายก็ตาม....."
"?......หมายถึงอะไรงั้นเหรอฮะ?......" เจ้าของดวงหน้าที่คล้ายคลึงกับผมเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะค่อยๆคลายมือออก
"คุณข้ามประตูบานนั้นมาเพื่อคุณเอ็ดเวิร์ดใช่มั้ยล่ะครับ......" เขาพยักหน้าให้ผม ".........คุณไม่ได้ข้ามประตูบานนี้มาเพื่อผม.....เพราะฉะนั้น......ที่ๆคุณจะไปสิ้นสุดก็คือการไปอยู่เคียงข้างกับพี่ชายของคุณ...."
"แต่ที่ตรงนั้นก็มีคุณอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอฮะ.....ก็คุณน่ะอยู่กับพี่....ไม่ใช่เหรอ?" สีหน้าที่แสดงออกมาของคุณอัล ช่างเจ็บปวดไม่ต่างอะไรกับผมเลย แต่กระนั้นผมก็ยังยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ

".......ที่ข้างๆคุณเอ็ดเวิร์ดน่ะ....มีไว้ให้แค่เพียงคนๆเดียวเท่านั้นครับ....." ผมดึงมือเล็กนั้นขึ้นมาบีบไว้เบาๆ "......แม้ว่ามันจะไม่ใช่ที่ของผม......แต่การที่เจอกับคุณก่อนที่ผมจะไป........ผมก็มีความสุขแล้วล่ะครับ"
"ไปไหนฮะ?......คุณจะไปไหนกัน?...."
".......ไปในที่ๆได้เฝ้ามองคุณและคุณเอ็ดเวิร์ดตลอดไปไงล่ะครับ....." ผมยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ไอเย็นและหมอกรอบข้างจะมาคุลมร่างของเขาไว้ "ผมจะจดจำวันเวลานี้เอาไว้ตลอดไป...

..แล้วพบกันใหม่นะครับ.."

"คุณอัลฟอนส์!!!! คุณอัลฟอนส์!!!!!!!!!!!!!!!" ใบหน้าของเขาที่เรียกชื่อผมคือสิ่งสุดท้ายที่เห็น ก่อนที่รอบกายจะเหลือผมเพียงคนเดียวอีกครั้ง ผมรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาเล็กน้อย "ที่นี่คือสวรรค์แน่หรือเปล่านะ ทำไมมันถึงได้โดดเดี่ยวนัก"

"ที่ๆจะก้าวต่อไปน่ะ หลังจากนี้ต่างหาก.." เสียงๆหนึ่งพูดกับผมพร้อมกับแสงสีทองจากเบื้องบนที่ทอดยาวลงมาราวกับนำทางเพื่อก้าวไปยังที่ไหนสักแห่ง ที่อันซึ่งผมรู้สึกได้เลยว่าความอบอุ่นที่รออยู่นั้นได้ขจัดความเคว้งคว้างเดียวดายของผมออกไปจนหมดสิ้น

นั่นคือเสียงของพระเจ้าหรือเปล่านะ..

ผมก้าวไปยังที่ที่แสงสีทองนั้นยังคงส่องประกาย ก่อนจะหันกลับมายังที่ๆเขาคนนั้นเคยยืนอยู่ "เส้นทางของเราสองคนไม่ได้บรรจบกันตั้งแต่แรก.. แต่พระเจ้าก็ยังเปิดโอกาสให้ผมได้มาพบกับคุณที่นี่ เพียงเท่านี้ผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ ผมมีความสุขที่ได้เห็นคุณทั้งสองได้อยู่ร่วมกันในที่สุด ผมจะเฝ้ามองคุณทั้งสองจากที่แห่งนี้ตลอดไป.."

// ..ขอให้คุณมีความสุขนะครับ.. ผมจะอยู่ที่นี่..รอคุณเสมอ...//

"เป็นอะไรไปเหรออัล.." เอ็ดเวิร์ดหันไปถามน้องชาย ที่อยู่ๆก็สะดุ้งขึ้นมาระหว่างที่กำลังนั่งรถที่โนอาเป็นคนโบกให้
"ผม..." อัลฟอนส์เซ่พยายามสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด เพื่อให้ตัวเองรู้สึกกลับเป็นปรกติ "..ไม่มีอะไรหรอกฮะพี่..หูผมคงแว่วไปเอง.." เขาหันไปตอบพี่ชายก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า

...ขอบคุณนะครับคุณอัลฟอนส์.. ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง...
...จากนี้และตลอดไป...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
...ผมจะมีชีวิตอยู่..เพื่อทดแทนในส่วนของคุณด้วยเช่นกัน...
...คอยดูผมนะครับ..

~*Fin*~

*

*

แถมคำแปลของเพลง "Heaven"
[แปลโดยอัสต้าจัง+อิดิตนิดหน่อยโดยริคุ]

~*HEAVEN*~

สิ่งที่เธอยิบยื่นมาให้ฉัน
พร้อมกับรอยยิ้มเมื่อครั้งเก่าก่อน
มันช่างสวยงามยิ่งนัก
จนหยาดน้ำตาของฉันแทบจะไหลริน

แน่นอนในวันนั้น
เราทั้งสองซาบซึ้งกับความรัก

เราต่างใฝ่หากันและกัน
สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง
แต่ในที่สุดเราสองก็ได้พบเจอกันเสียที
ไม่ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็นเช่นไร

มันคือ โชคชะตา
หาใช่อื่นใด

la la la la la la la la la la
la la la la la la la la la la

ในท้องนภาที่เธอเริ่มการเดินทาง
ดวงดาวจะสาดแสงอย่างอ่อนโยนมาที่ฉัน

เคียงข้างฉันนะที่รัก
ข้ามผ่านเวลา หรือ ผันเปลี่ยนรูปร่างไป
เธอเห็นไหม? อนาคตที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
จะอยู่ที่นี้แบบนี้เสมอ

เชื่อฉันสิที่รัก
ฉันจะอยู่ภายในจิตใจของเธอ
จะไม่เอื้อนเอ่ย
คำลากับเธอแม้สักครั้ง

"Heaven" Ayumi Hamasaki [Piano Version]
[ถ้าฟังเพลงไม่ได้ช่วยบอกทีนะจ๊ะ ส่วนใครอยากได้เพลงนี้โพสบอกโลด
เด่วแปะให้หลังไมค์เค่อะ 555]

*

*

กร๊ากกกกกกกกก เสร็จแล้วเว้ยยยยยยยยยย กว่าจะเสร็จงมแล้วงมอีก ตรูจะซี้ม่องอยู่รอมร่อแล้ว เมารังสี(เหนือม่วง)ที่ออกมาจากคอม กร๊าก หวังว่าทุกๆทั่นคงจะชอบนะคะ ทำใจกับภาษาที่แปร่งชนะเลิศของเราด้วยล่ะ =w="เอิกส์ ขอบคุณอีกครั้งค่า *โค้งรอบ2*

อันนี้คอสเพล์ ลงให้ดูเล่นๆ กร๊าก
http://img.photobucket.com/albums/v704/Riku1/Icon/p6110102.jpg
http://img.photobucket.com/albums/v704/Riku1/Icon/p6110114.jpg
http://img.photobucket.com/albums/v704/Riku1/Icon/p6110113.jpg

Special Thanks
1.นังลูกชาย อัสต้าจัง ที่มาบ้าระห่ำแต่งฟิกด้วยกันนะเว้ย โคกันครั้งนี้อยากจะบอกว่าตรูเหนื่อยชิบหาย แอ่กๆๆๆ
2.น้องริส สำหรับภาพประกอบนะจ๊ะ ขอบคุณมากจ๊า /กระโดดกอดน้องริส
3.ผู้อ่านทุกทั่นค๊า จ๊วบบบบบ *3*~

EDITอย่างแรง!!! ภาพประกอบมาแล้วกรี๊ดดดดดด ขอบคุณน้องริสอีกครั้งนะจ๊า อ๊ากกกกก เป็นลมมมม