Riku陸 [Yunho♥Jaejoong and others Y fictions] Les fleur du mal unfold.. Dark demon of my soul..

กร๊ากกกกก ในที่สุดตรูก็เปลี่ยนธีมอีกแล้ว เปลี่ยนบ่อยเป็นประวัติการณ์เลยฮางะเร็นเนี่ย เอิกๆๆ คอนเสปธีมครั้งนี้จริงๆแล้วอยากให้เป็น "Myunhen Matsuri" หรือเทศกาลมิวนิกนั่นเอง 555 แต่แบบว่าไม่มีปัญหารูปเค่อะ =[]=" เลยต้องคงคอนเสปความเป็นสามพีอยู่เช่นเดิม หนีไม่พ้นสินะตรู กร๊ากกกก

เปลี่ยนธีมรอบนี้พิเศษหน่อยตรงที่ว่า นังนี่เกิดบ้าพลังแต่งฟิกเอามาลงฉลองด้วย เอิกส์ๆ ไม่รู้ว่าเป็นไงมั่ง ไม่ได้แต่งฟิกมานานมากมาย ตั้งแต่แฮร์รี่เดรโกก็พักยาวเลย อู้นั่นเอง 555 ภาษาอาจจะแปร่งๆไปบ้าง อภัยให้ข้าน้อยด้วย T[]T ขอบคุณที่อ่านกันนะเคอะ ><!

*

*

Title :: [FMA] "Moonlight Sonata"
Paring :: Heide x Ed
Rating :: พีจีใสกิ๊ง *ปิ๊งๆ* (เรอะ) 555
Author :: Riku
FanartAdd :: DK.NN
Summary :: ฟิกเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากจากแฟนอาร์ตภาพหนึ่ง ซึ่งทำให้ต่อมไฮเดเอ็ดของเราพุ่งกระฉูดมากกว่าเดิมล้านเท่า เอิกส์ๆ ถึงขนาดจับดินสอวาดรูป(ทั้งที่วางมันไปแล้วร่วม4ปี="=) แถมยังเกิดอาการอยากแต่งฟิกอีกต่างหาก เอิกส์ๆ ฟิกเลยเป็นอารมณ์ประมานเพ้อๆของคนบ้ากร๊ากกกกก แต่หวังว่าคงจะชอบกันนะเคอะ
Warning :: ระวังจะสปอยตอนจบ+มูฟวี่นะจ๊ะสำหรับคนที่ยังไม่ได้ดู

"..." คำพูด
//...// ความคิด

*Moonlight Sonata*

..

.

"คุณเอ็ดเวิร์ดครับ.."

เสียงทุ้มนุ่มกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างใบหูของร่างที่นอนคุดคู้อยู่ในเตียงแคบ ทำให้คนถูกกวนต้องเอาผ้าห่มที่กองอยู่ข้างลำตัวขึ้นมาคลุมโปง
"อื๊อ...อย่ากวนน่า..ฉันจะนอน มันยังเช้าอยู่เลยนะ.." เสียงงัวเงียประท้วงที่เล็ดลอดผ่านผ้าที่คลุมตัวจนมิดทำให้มันฟังดูอู้อี้พิกล
"แปดโมงเช้าแล้วนะครับ.. ไหนคุณว่าวันนี้จะให้ผมเข้าไปในเมืองเป็นเพื่อนไง.." มือใหญ่ของคนที่อยู่ข้างเตียงดึงผ้าออกจากใบหน้าเรียวของอีกฝ่าย "คลุมโปงแบบนั้นเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอกครับ"

เอ็ดเวิร์ด เอลริค ค่อยๆยันร่างบางของตนเองขึ้นมาจากเตียงนุ่มก่อนจะลุกไปที่ประตูห้อง พลางเหล่มองไปที่เด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่าที่ได้พบที่โรมาเนียเมื่อสองปีก่อน ซึ่งเจ้าตัวกำลังบรรจงพับผ้าห่มที่เขาขยำเสียจนเละไม่มีชิ้นดี จนดูแทบไม่ออกว่ามันเคยยับย่นมาก่อน

อัลฟอนส์ ไฮเดริช คือผู้มีใบหน้าและนิสัยใจคอคล้ายกับน้องชายเพียงคนเดียวของเขาราวกับสวรรค์เล่นตลก แต่จะต่างกันก็เพียงแค่ผู้ชายคนนี้ดูโตกว่าน้องชายของเขามาก และมีเส้นผมสีอ่อนส่องประกายกับแสงแดดซึ่งเข้ากับดวงตาสีฟ้าสว่างเป็นยิ่งนัก

"ตายล่ะสิ..แชมพูหมดแล้วนี่นา.." ยังไม่ทันที่เอ็ดเวิร์ดจะได้เข้าห้องน้ำ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าแชมพูยี่ห้อโปรดหมดไปตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้ว และคนที่ไม่ใส่ใจอะไรอย่างเขาก็ลืมที่จะซื้อใหม่ด้วย "ขอยืมของอัลฟอนส์ก่อนแล้วกัน" ร่างบางเดินกลับขึ้นมาบนห้อง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร อันที่จริงเขายังไม่ได้จับลูกบิดประตูเลยด้วยซ้ำร่างสูงของอัลฟอนส์ก็เปิดประตูออกมายิ้มให้

"ถ้าแชมพูของคุณล่ะก็...อยู่ที่อ่างล้างหน้านะครับ เมื่อวานผมซื้อมาเปลี่ยนให้แล้ว" ใบหน้าหล่อเหลายิ้ม"กลิ่นMoonlight Sonata..ยี่ห้อนั้นสินะครับ"
ร่างบางอึ้งเล็กน้อย ใบหน้าเรียวร้อนผ่าว"นายรู้ได้ไงว่าแชมพูของฉันหมดแล้ว..?"พลางพูดเสียงค่อยลง"แถมยังรู้ด้วยว่าฉันชอบใช้กลิ่นนี้.."
ร่างสูงไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มอ่อนโยนตามแบบฉบับของเจ้าตัว ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆทุกครั้งที่ได้มอง แม้จะผ่านมาร่วมสองปีแล้ว แต่เอ็ดเวิร์ดก็ยังไม่เคยชินกับมันเสียที

"อ่ะ...เอ่อ...ขอบใจมาก..งั้นฉันขอตัวล่ะ ฮะๆ.." ร่างบางยิ้มแหยๆก่อนจะวิ่งกลับลงไป เสียงที่ดังตึงตังจนทำให้บ้านแทบจะพัง หาได้เรียกความไม่พอใจให้กับอัลฟอนส์ไม่หากแต่เรียกรอยยิ้มให้กับผู้เช่าบ้านอย่างเขาได้ไม่น้อยเลย กับความน่ารักแบบเด็กๆที่อีกฝ่ายเป็น
"ถ้าบันไดพังขึ้นมา คุณจะบาดเจ็บเอาได้นะครับ คุณเอ็ดเวิร์ด.."
"โอ้ยยยย ให้มันพังเหอะ แค่นี้ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า........ว๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!"

โคร่ม!!!! พลั่ก!!!

.....ตุ่บ!

..

.

"โอยยย...จะ...เจ็บบบบ.." ร่างบางโอดครวญ พลางยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ด้วยความโชคไม่ดีซ้ำซ้อนทำให้ข้อมือข้างที่ไม่ใช่แขนเทียมของเขาเคล็ดขึ้นมาจนได้ "อูย..บ้าชมัด"
"ระวังหน่อยสิครับคุณเอ็ดเวิร์ด" อัลฟอนส์รีบวิ่งตามลงมาพลางประคองร่างบางให้ลุกขึ้น"ตัวคุณเล็กแค่นี้เดี๋ยวกระดูกก็หักจนได้หรอก"
"นายว่าใครตัวเล็กเหมือนเมล็ดถั่วโดนเหยียบจนกระดูกหักกันห๊า!!!!! โอ้ย!!" ยังไม่ทันจะได้โวยวายหรือระรัวกำปั้นใส่อีกฝ่าย ข้อมือเจ้ากรรมก็ดันดังกร่อบขึ้นมาอีกเป็นหนที่สอง ร่างเล็กขมวดคิ้มด้วยความเจ็บปวด
"ไหนขอผมดูหน่อย" มือแกร่งประคองข้อมือบางที่เริ่มจะกลายเป็นสีม่วงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "บวมขนาดนี้จะไปในเมืองไหวเหรอครับ วันนี้ท่าจะคนเยอะด้วยเอาไว้ไปวันอื่นแทนมั้ย.."
"นายจะบ้าเหรอไงเล่า ฉันไม่ได้ใช้แขนเดินนะจะได้ไปไม่ไหวน่ะ.....อีกอย่าง....." ร่างบางลดเสียงลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ"ถ้าไปวันอื่นมันจะมีความหมายอะไร.."

"..?" ร่างสูงมองคนในอ้อมแขนอย่างงงๆ ทำให้ร่างที่ถูกพรรณนาการอารมณ์บูดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "เออช่างเถอะ! นายรอฉันอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วกัน เจ็บแขนงี้ไม่ต้องสระมันแล้วผมเนี่ย!"
//ซื่อบื้อเป็นบ้า..!!!//
ร่างบางสบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งพลางเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไปโดยไม่สนใจคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามอย่างอัลฟอนส์อีกเลย

"โมโหอะไรของเขานะ..-_-?"

...

..

.

"คนเยอะจริงๆด้วยแฮะ แค่กๆ" เด็กหนุ่มร่างสูงสำลักฝุ่นเล็กน้อยระหว่างเดินอยู่ที่ย่านขายสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองมิวนิก "เดินระวังๆนะครับคุณเอ็ดเวิร์ด.." เขาหันมาพูดกับคนที่เดินอยู่ข้างๆ แต่กลับเจอแต่ความว่างเปล่า
"อ้าว?..คุณเอ็ดเวิร์ด!?" อัลฟอนส์รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันทีเพราะว่าเจ้าของเรือนร่างเล็กสมส่วนที่ควรจะเดินอยู่ข้างกายเขาตอนนี้กลับหายไปเสียดื้อๆ "หายไปไหนกันนะ..แขนยิ่งเจ็บอยู่ด้วย.." ร่างสูงหันมองไปรอบๆอย่างเป็นห่วง แล้วก็เหลือบไปเห็นเส้นผมสีทองที่คุ้นเคยกำลังถูกกลืนเข้าไปในฝูงชน

"คุณเอ็ดเวิร์ด!!!" มือไปไวกว่าความคิด อัลฟอนส์เอื้อมมือไปจนสุดแขนเพื่อดึงคนตัวเล็กกว่าให้รอดพ้นจากการถูกฝูงชนเบียดกลืนหายไป แต่ด้วยความตัวเล็กเกินเหตของเอ็ดเวิร์ด ทำให้ชายหนุ่มไปคว้าเอาผมที่ถูกรวบเป็นหางม้าเอาไว้เป็นประจำ แทนที่จะเป็นตัวของร่างบาง

เอ็ดเวิร์ดร้องเสียงหลง ก่อนจะหงายหลังมากระแทกกับอกแกร่งของคนตัวสูงกว่าอย่างแรง "ทำอะไรของนายเนี่ยอัลฟอนส์ ><!" เขามองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่องพลางเอามือลูบศีรษะที่เจ็บแปล๊บๆ
"เอ่อผม...ขอโทษครับ" อัลฟอนส์พูดเสียงอ่อย "ผมกลัวว่าคุณจะหายไป ก็เลยรีบคว้าเอาไว้ ไม่คิดว่าจะทำให้คุณเจ็บ..ขอโทษจริงๆครับ.." สีหน้าที่สลดลงของเด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่าทำให้เอ็ดเวิร์ดรู้สึกผิด ทั้งที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม..

ร่างบางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือข้างที่เคล็ดขึ้นมาข้างลำตัวเล็กน้อยพลางค้างอยู่แบบนั้น อัลฟอนส์มองอย่างงงๆไม่เข้าใจการกระทำของคนตัวเล็กแต่อายุมากกว่าคนนี้เลย

"มีอะไรเหรอครับ..คุณเอ็ดเวิร์ด..?"

"............"

เอ็ดเวิร์ดหลับตาลดมือลงพลางกำไว้ข้างลำตัวแน่น เหมือนพยายามสะกดอารมณ์อะไรบางอย่าง "ช่างเถอะ!! ไปกันต่อได้แล้ว เดี๋ยวค่ำร้านจะปิด!"ว่าพลางสะบัดตัวออก ก่อนจะเดินนำลิ่วๆไป

"...?" ร่างสูงรีบเดินแกมวิ่งตามแผ่นหลังของร่างบาง "เดี๋ยวสิคุณเอ็ดเวิร์ดครับ...."
"...." อัลฟอนส์หยุดเดินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "..อย่างนี้นี่เอง.." เขาพูดกับตัวเองพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้าวยาวๆตามคนตัวเล็กที่ยังคงเร่งสปีดจนทัน

"จะรีบไปไหนล่ะครับ.."
"ก็บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวร้านจะปิด ไม่ได้ฟังกันเลยรึไ....." ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้พูดจนจบประโยค คำพูดที่มีอยู่ก็เลือนหายไปหมดกับการกระทำของเด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่า มือบอบบางถูกกุมไว้ภายในมือใหญ่ของอีกฝ่ายจนแนบแน่น
"คราวหลัง..ถ้ามีอะไรก็บอกนะครับ.." อัลฟอนส์พูดยิ้มๆ พลางเดินนำหน้าเอ็ดเวิร์ดไปเล็กน้อย คนที่ถูกกุมมือได้แต่อึ้ง เลือดสูบฉีดจนแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ ไม่คิดว่าคนข้างหน้าจะเข้าใจความคิดของเขาได้เร็วขนาดนี้ //..จะว่าไปหมอนี่ก็ไม่ซื่อบื้อนักหรอกแฮะ..//

"บอกเบิกอะไรกันเล่า.." คนตัวเล็กพูดเสียงติดขัดผิดปกติ เหมือนกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง "แล้วนี่มาจับมือฉันทำไม ฉันไม่หายไปไหนหรอกน่า.."
อัลฟอนส์ยิ้ม พลางกุมมือเล็กแน่นกว่าเดิม "กันไว้ดีกว่าแก้ครับ..^^"

....

...

..

.

"ดึกแล้วนะครับ.." อัลฟอนส์มองคนที่นั่งพิงใหล่ตนเองซึ่งกำลังหลับตาพริ้มอยู่ในสวนสาธารณะ บัดนี้เก้าอี้ตัวอื่นๆว่างเปล่าไปหมดแล้ว สายลมแผ่วเบาพัดเส้นผมสีทองของทั้งคู่จนพลิ้วไสว กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นและมวลหมู่หิ่งห้อยต่างพากันส่องแสงแข่งกับแสงสีทองจากโคมไฟเล็กๆ ต้นใม้น้อยใหญ่เคลื่อนไหวตามสายลมเชื่องช้ายิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเงียบสงบอย่างประหลาด

"ไม่หนาวเหรอครับ.." ร่างสูงยิ้มน้อย..มองคนข้างๆที่นั่งกอดเข่าพิงใหล่เขาอย่างเอ็นดู
"ก็หนาว...แต่ไม่เป็นไรหรอก คืนนี้ฉันยังไม่อยากไปไหน.." คนพูดยังคงหลับตาพริ้ม
"วันพิเศษของคุณสินะครับ..."
เอ็ดเวิร์ดอมยิ้ม "นายนี่ยังซื่อบื้อเหมือนเดิมเลยนะ"
"ฮะๆ งั้นเหรอครับ.." อัลฟอนส์หัวเราะเบาๆ
แพขนตายาวค่อยๆเลื่อนเปิดขึ้น "วันพิเศษของนายต่างหาก.."

..

.

"เที่ยงคืนแล้วล่ะ.." ร่างบางหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อโค๊ตสีน้ำตาลตัวเก่ง "หลับตาสิ...อัลฟอนส์.."
"...ครับ" เด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่าทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานนักความเย็นของโลหะสีเงินก็ประทับเข้าที่ลำคออุ่น มันคือแหวนทองคำขาววงเล็กๆซึ่งผูกติดกับสร้อยคอสว่างสีเงิน
"ฉันไม่รู้ว่าสองปีที่ผ่านมาเคยทำอะไรให้นายไม่สบายใจบ้างมั้ย......แต่ฉัน......อยากจะให้รู้เอาไว้ว่าฉันดีใจที่ได้มาเจอนาย...ในโลกที่เป็นเหมือนฝันสำหรับคนอย่างฉัน.." คำพูดของเอ็ดเวิร์ดทำให้คนตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมาประสานกับดวงเนตรสีทองส่องประกาย "สุขสันต์วันเกิดนะ....อัลฟอนส์..."

"คุณเอ็ดเวิร์ด...."

"..."

".."

เด็กหนุ่มอ่อนวัยกว่ายิ้ม..พลางกุมมือคนข้างๆแน่น "ขอบคุณนะครับ....วันพิเศษวันนี้...ผมจะจำไม่มีวันลืม.."

คนตัวเล็กพยักหน้าพลางยิ้มตอบ "เรากลับกันเถอะ..ฉันหนาวมากแล้วล่ะ.."
"ครับ....กลับบ้านเรากัน.."

...

..

.

บนถนนอันว่างเปล่าที่ดูไร้ผู้คน..
กลับมีร่างของคนสองคนเดินกุมมือกันอย่างมั่นคง..
ราวกับจะทำให้อีกฝ่ายมั่นใจว่า..ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น..
เขาก็ยังจะอยู่ตรงนี้.... มีตัวตนอยู่ที่นี่เพื่อคนๆนี้ตลอดไป..

"....wasurenaide...."

Fin...

**

*

.

.

~*~* แถม *~*~

"แชมพูกลิ่นMoonlight Sonata...หอมดีนะครับ.."
"เห..?"
"ไหนว่าเจ็บมือจนไม่อยากจะสระผมแล้วไงครับ"
"ก็........"
"..ครับ?"
"นายอุตส่าซื้อให้นี่นา.."
"ฮะๆ..งั้นเหรอครับ.."
"ยิ้มอะไรเล่า.."
"เปล่าครับ..."
...

..

.
"เอ่อ..อัลฟอนส์.."
"ครับ..?"
"ฉันรู้ว่ามันหนาวแต่..ไม่ต้อง..."
"ไม่ต้องอะไรครับ.."
"...ก็ทำอะไรอยู่เล่า!! ซื่อบื้ออีกแล้ว..นายนี่มัน..."
"ฮะๆ..ก็เดินกอดกันแบบนี้มันอุ่นกว่านี่ครับ"
"..."
"หรือจะให้ผมอุ้มล่ะครับ..?"
"ไม่ต้องเลย.."
"ผมไม่กล้าหรอกครับ.."

"..."

"คุณเอ็ดเวิร์ด..? ทำอะไรครับ?"
"ก็เห็นอยู่ยังจะถามอีก..ฮ่าๆ.."
"เล่นเอามือมาบี้แก้มกันแบบนี้ระวังผมเอาคืนนะ.."
"ถ้าอยากตายก็เข้ามา.."
"..ผมยอมครับ..หึๆ"
"เฮ้ยยย.."
"..."
".."
"แก้มคุณเอ็ดเวิร์ดนิ่มกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะครับ"
"อัลฟอนส์ ไฮเดริช!!!!!!!! กล้าดียังไงมาหอมแก้มฉันห๊า!!"
"ฮะๆ" *ยิ้ม* "ไม่รู้ไม่ชี้ครับ"
"กลับบ้านไปนายตายแน่"
"งั้นเหรอครับ..แล้วผมจะ(นอน)รอนะครับ.."

**

*

กร๊ากกกก โคตรมั่ว Moonlight Sonata มันเป็นกลิ่นแชมพูได้ด้วยเรอะ =[]="จบ(เห่)ดีกว่า ที่เหลือไปจิ้นกันต่อเองนะเคอะขอบคุณที่อ่านกันเค่อะ *โค้งงามๆ*

Special Thanks
น้องดีเคhttp://bluedknn.exteen.com สำหรับภาพประกอบงามๆที่อุตส่าห์วาดให้พี่น๊า ซึ้งใจหลายๆ ขอกอดทีน้องร๊ากกกก *3*!!

ปล สำหรับเหน่งที่รัก เราไม่ได้ว่าอะไรที่รักหรอกน๊าที่ไม่ได้วาดรูปให้เราอ่ะ เพราะเราเข้าใจว่าที่รักทำใจไม่ได้ 555 ไม่เป็นใรเค่อะ เข้าใจจริงๆ^^

ปลอีกที ฝากฟิกFMAของลูกชายเรา นังAstaChan ด้วยนะเคอะเรื่อง When The Sun goes Down on MeClick Here!ตอนนี้ตอนที่สองแล้วล่ะ สาวกอัลเอ็ดอย่าลืมไปอ่านกันล่ะอิอิ

Lim Jung Hee ::Shuh Eum Geu Ja Rieh
Full House OST